علل الشرائع جلد1 صفحه 227

شگفتی باقی نمانده است مگر شگفت از این سائل و سؤالش، آیا برای ما اهلی است که چنین سؤالی کردی بد

گروهی هستند آنان که مرا خوار نموده و قصد خیانت کردن در دین خدا را نمودند، پس اگر از ما سختی های غم و اندوه ها برطرف شود آنها را به راه حقّ محض خواهم کشید و اگر نحوه دیگر شد و آنها قدم در راه حقّ ننهاده و با دلیل راه و امام مفترض الطّاعه خود به جنگ پرداختند، پس ای برادر بنی دودانی باکی بر این قوم فاسق و فاجر نیست و خود را برای ایشان هلاک مکن.

حدیث (3) محمّد بن ابراهیم بن اسحاق طالقانی رضی اللَّه عنه از احمد بن محمّد بن سعید کوفی از علی بن حسن بن علی بن فضّال از پدرش، از حضرت ابی الحسن علیه السّلام، راوی می گوید: راجع به امیر المؤمنین علی علیه السّلام از آن حضرت پرسیده و عرضه داشتم:

چگونه مردم از آن حضرت روی گردانده و مایل به دیگری شده با این که فضل و سابقه آن حضرت و موقعیّتش نزد رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله را می دانستند؟

حضرت فرمودند: جهت روی گردانیدن مردم از آن حضرت و مایل شدن به دیگری این بود که آن جناب پدران و اجداد و عموها و دایی ها و نزدیکانشان را که تعداد زیادی بوده و با خدا و رسول خدا به محاربه برخاسته بودند کشت لذا کینه آن حضرت در دل ایشان جای گرفت از این رو دوست نداشتند که حضرتش بر آنها ولایت و سروری داشته باشد امّا نسبت به غیرش چنین کینه ای نداشتند لا جرم از آن حضرت عدول کرده و متمایل به غیر او گردیدند.

باب صد و بیست و دوّم سرّ این که امیر المؤمنین علیه السّلام با اهل خلاف ستیز و جنگ نفرمود

اشاره

حدیث (1) پدرم رحمه اللَّه علیه فرمود: سعد بن عبد اللَّه،

از هیثم بن ابی المسروق النّهدی از حسن بن محبوب، از علی بن رئاب از زراره، وی گفت: از حضرت ابا جعفر علیه السّلام شنیدم که می فرمود: سیره امیر المؤمنین علیه السّلام این بود که به خاطر شیعیان ما با دشمنانش ستیز نمی کرد زیرا حضرت می دانستند به زودی آنها بعد از جنابش بر شیعیان غالب می شوند لذا دوست داشتند که اعداء به او اقتداء کرده و سیره وی را تبعیّت کرده و همان طوری که آن حضرت دست از دشمنان برداشت و متعرّضشان نشد آنها نیز دست از شیعیان برداشته و متعرّض ایشان نشوند.