علل الشرائع جلد1 صفحه 366

باب صد و هفتاد و هفتم سرّ این که حقّ تعالی انبیاء و ائمه علیهم السّلام را در تمام احوال غالب قرار نداده

حدیث (1) محمّد بن ابراهیم بن اسحاق طالقانی رضی اللَّه عنه می گوید: با جماعتی که در بین آنها علی بن عیسی قصری بود در خدمت شیخ ابو القاسم حسین بن روح قدّس اللَّه روحه بودیم، مردی از جا برخاست و به ایشان عرض کرد: سؤالی دارم.

حسین بن روح به او فرمود: از آنچه می خواهی سؤال کن.

آن مرد عرض کرد: بفرمایید: آیا حسین بن علی علیهما السّلام ولیّ خدا هست یا نه؟

حسین بن روح فرمود: بلی، ولیّ اللَّه می باشد

آن مرد عرض کرد: بفرمایید: آیا قاتل آن حضرت دشمن خدا بوده یا نه؟

حسین بن روح فرمود: بلی دشمن خدا بوده.

آن مرد عرض کرد: آیا ممکن است خدا دشمن خود را بر دوست و ولیّ خویش مسلّط کند؟

حسین بن روح به او فرمود: آنچه که می گویم توجّه نما، بدان که حقّ تعالی بدون واسطه مردم را مورد خطاب قرار نداده و کلام مشافهی با ایشان ایراد نمی کند بلکه رسولی از جنس خودشان و بشری از صنف آنها که مثل خودشان هست را به سوی آنها می فرستد و به وسیله او خواسته خود را به آنها ابلاغ می کند.

قابل توجّه است اگر رسول از غیر صنف آنها بوده و به صورت آنها نباشد مردم از او دوری گزیده و پیغامش را نمی پذیرند.

باری وقتی رسول نزد مردم آمد و از جنس و صنف آنها بود، همچون آنها طعام خورده و در بازارها حرکت نماید مردم به او می گویند: تو مانند ما هستی پس از تو نمی پذیریم مگر آن که معجزه ای ارائه دهی آن وقت علم پیدا می کنیم که تو رسول خدا بوده و مخصوص به چیزی هستی که در قدرت ما نیست، لذا حقّ تعالی برای رسولان معجزه ای قرار داده که خلق از آوردن مثل آنها ناتوان می باشند لذا معجزه برخی از رسولان را طوفان قرار داد، این رسول ابتداء مردم را انذار نمود پس از آن که کلامش را نشنیده و اطاعتش را نکردند حقّ تعالی تمام طاغیان و متمرّدین را غرق