علل الشرائع جلد1 صفحه 440

باب دویست و سی و یکم سرّ این که مذی و وذی ناقض وضوء نیستند

حدیث (1) پدرم رحمه اللَّه علیه، از علی بن ابراهیم، از پدرش، از حمّاد، از حریز، از زراره، از حضرت ابی عبد اللَّه علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند:

اگر از آلت تو مذی یا ودی خارج شد و در نماز بودی نماز را قطع نکن و وضوء تو نقض نمی شود اگر چه آب و رطوبت به قدری زیاد باشد که به پشت تو برسد، این دو آب بمنزله آب بینی هستند که ناقض وضوء نمی باشند و هر رطوبتی که بعد از وضوء از تو خارج شود از قبیل حبائل (دام شیطان) بوده یا رطوبت بواسیر است لذا به آن اعتناء مکن و جامه ات را به خاطر آن آب مکش مگر آن که متنجس شده باشد.

حدیث (2) و با همین اسناد از حریز نقل کرده که وی گفت: از حضرت ابو جعفر علیه السّلام راجع به مذی سؤال کرده و پرسیدم: اگر مذی جاری شد تا به ران رسید چه حکمی دارد؟

حضرت فرمودند: نماز را

به خاطر آن قطع مکن و ران را آب مکش زیرا این رطوبت از مخرج منی بیرون نیامده بلکه به منزله آب بینی است که حکمی ندارد.

حدیث (3) محمّد بن الحسن رحمه اللَّه علیه از محمّد بن الحسن الصفّار، از ابراهیم بن هاشم، از ابن ابی عمیر، از عمر بن اذینه، از یزید بن معاویه وی می گوید: از احد الصادقین علیهما السّلام راجع به حکم مذی سؤال کردم؟

حضرت فرمودند: وضوء را نقض نکرده و اگر به جامه و جسد برسد آب کشیدن آنها واجب نیست این رطوبت به منزله آب دهان و رطوبت سر می باشد.

حدیث (4) پدرم رحمه اللَّه علیه از محمّد بن یحیی، از احمد بن محمّد، از ابن فضّال، از ابن بکیر، از عمر بن حنظله نقل کرده که وی گفت: از حضرت ابا عبد اللَّه علیه السّلام راجع به مذی پرسیدم؟

حضرت فرمودند: این رطوبت با آب بینی مساوی است.

باب دویست و سی و دوّم سر این که اهل کتاب مردگانشان را به شام حمل می کنند