علل الشرائع جلد1 صفحه 442

باب دویست و سی و چهارم سرّ رو به قبله نمودن میّت

حدیث (1) محمّد بن علی ماجیلویه رضی اللَّه عنه از محمّد بن یحیی عطّار، از محمّد بن احمد، از ابو جعفر احمد بن ابی عبد اللَّه، از ابی الجوزاء منبه بن عبد اللَّه از حسین بن علوان از عمر و بن خالد، از زید بن علی، از آباء گرامش از حضرت علی علیهم السّلام، حضرت فرمودند:

رسول خدا بر مردی از اولاد عبد المطلب وارد شدند که در حال جان دادن بود و او را به طرف غیر قبله نموده بودند پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله فرمودند: او را به طرف قبله اش کنید چه آن که وقتی چنین نمودید فرشتگان بر او رو آورده و حقّ تعالی نیز به او رو می نماید و پیوسته چنین هست تا قبض روح شود.

باب دویست و سی و پنجم سرّ آسان و سخت جان دادن مؤمن و کافر

حدیث (1) پدرم رحمه اللَّه علیه از محمّد بن ابی القاسم ماجیلویه، از محمّد بن علی کوفی، از محمّد بن سنان، از مفضل بن عمر، وی می گوید: حضرت ابو عبد اللَّه علیه السّلام فرمودند:

ای مفضّل از گناهان بپرهیز و شیعیان ما را نیز از آن بر حذر بدار، به خدا سوگند گناه به احدی نزدیک تر از شما نمی باشد، اگر ایذاء و آزاری از سلطان به یکی از شما رسید محققا به خاطر گناه و معصیتی است که مرتکب شده و اگر بیماری به یکی از شما عارض گردد حتما به جهت گناهی است که انجام داده چنانچه اگر رزق و روزی از او حبس شد صرفا به خاطر گناهی است که از او صادر گردیده و همچنین اگر هنگام مرگ امر جان دادن بر او سخت و مشکل گردد فقط به خاطر صدور گناه از

او است ولی حاضرین می گویند:

به واسطه فرا رسیدن مرگ متألّم و بد حال گردیده.

از فرمایشات امام علیه السّلام حزن و اندوه مرا فرا گرفت و وقتی امام علیه السّلام حال مرا دیدند فرمودند: ای مفضّل می دانی برای چه این چنین است؟

عرضه داشتم: فدایت شوم نمی دانم.