علل الشرائع جلد1 صفحه 56

آنها به زمین می افتند، کلمه «حسوم» یعنی دائم و متوالی باری این باد مردان و زنان را از زمین به هوا می برد و سپس از بالا به زمین پرتاب می کرد و آنها وارونه و معکوس بر سر دیگران می افتادند و به همین معنا اشاره دارد فرموده حقّ تعالی در قرآن کریم:

تَنْزِعُ النَّاسَ کَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ یعنی: آن باد مردم را از جا بر می کند گویا تنه درختی بوده که از ریشه کنده شده

است.

کلمه «نزع» یعنی قلع و کندن، باری باد مزبور کوهها را خورد می کرد همان طوری که مساکن و منازل را در هم می کوبید و نرم و آرد می نمود و سپس به صورت شن و ریگهای بسیار ریزی که اوّل بودند بر می گرداند و به همین خاطر بود که در رمل و شن کوه و توده دیده نمی شد و امّا این که به قوم عاد «ارم ذات عماد» گفته شده جهتش آن است که ایشان پایه های کوه را از پایین درمی آورده و روی هم می گذاردند تا جایی که طول و ارتفاع آن باندازه طول کوه می شد سپس این پایه ها را نصب نموده و روی آن قصور بنا می کردند

باب سی و یکم سرّ نامیدن ابراهیم علیه السّلام به ابراهیم

حدیث (1) از برخی مشایخ و اساتید اهل دانش شنیدم که می فرمود: جناب ابراهیم را به خاطر این ابراهیم گفتند که حضرتش اراده و قصد نمود و بلافاصله احسان و نیکی کرد.

بعضی گفته اند: جهت نامیدنش به این نام آن است که حضرتش به آخرت روی آورد و از دنیا دوری نمود.

باب سی و دوّم سرّ به دوستی برگزیدن حقّ تعالی ابراهیم علیه السّلام را

حدیث (1) محمّد بن موسی بن متوکّل رضی اللَّه عنه می گوید: علی بن حسین سعدآبادی، از احمد بن ابی عبد اللَّه برقی از پدرش، از ابن ابی عمیر، از کسی که یادش نموده نقل کرده که او