لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 381

به نسبت به آن رو نمی شوید مثلا غالب اوقات از هر طرفی بمقدار دو انگشت کمتر می ماند و می بینند که روی ایشان چه مقدار است و به آن نسبت از رو می گذارد از طرفین و ما بین را می شوید.

و هم چنین عکس آن اگر شخصی انگشتان بلند داشته باشد یا روی او خورد باشد که انگشتانش به گوش رسد یا از گوش تجاوز کند همه را نمی باید شست بلکه از طرفین به نسبت روی مستوی الخلقه خواهد گذاشت، پس بنا بر این ظاهر شد که از عذار و عارض هر مقداری را که دو انگشت فرا گیرد می باید شست و هر چه بیرون رود نباید شست.

و هم چنین انزع و اغم رجوع به مستوی الخلقه می کنند و انزع کسی است که موی پیش سر او بسیار بالا بیرون آمده باشد. و اغم کسی که از پیشانی پاره را گرفته باشد ایشان نیز بعنوان سابق رجوع به مستوی الخلقه می کنند، و اغم مو را می شوید آن چه به زیر آمده است، و غالب احوال مستوی الخلقه آنست که پیشانی

ایشان سه انگشت و نیم سفید می باشد پس انزع همان مقدار را می شوید و بالاتر را نمی شوید و اگر کسی زیادتی انزع را و عذار و عارض را به این عنوان بشوید که اگر مطلوب شارع باشد فبها و الا عبث باشد ظاهرا بد نباشد.

(فقال له الصّدغ من الوجه فقال علیه السّلام لا) پس زراره عرض نمود که آیا صدغ که موضعی است محاذی گوش تا میخ آن و مو دارد و داخل موی سر است و زلف اطفال را از آن مو می گذارند داخل روست و می باید شست حضرت فرمودند که نه.

(قال زراره قلت له أ رأیت ما احاط به الشّعر؟ فقال کلّ ما احاط اللَّه به من الشّعر فلیس علی العباد ان یطلبوه و لا یبحثوا عنه و لکن یجری علیه الماء) باز زراره گفت که عرض نمودم که مرا خبر دهید که آن چه را مو فرا گرفته است می باید شست حضرت فرمودند که آن چه آن را مو فرا