لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 385

و بر گفته ایشان دلالت می کند روایت صحیح زراره و بکیر که از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه روایت کرده اند که حضرت فرمودند که هر گاه شخصی مسح کند چیزی از سر را و چیزی از پا را از میان کعبین تا سر انگشتان مجزی و کافی است او را و گذشت.

و صحیحه زراره در مبحث تیمم نیز خواهد آمد که مسح بعضی از سر و بعضی از پاها مجزی است و این مذهب اظهر است، و آن چه صدوق ذکر کرده است احوط است بلکه احوط آنست که این مقدار سه انگشت از ناصیه باشد که پیش سر است نه از کله سر چنانکه احادیث بسیار

بر آن وارد شده است.

و احوط آنست که زیاده از قدر سه انگشت در طول سر و عرض سر نکشد و اگر اندکی بالا ترک مسح بکشد بهتر است که دستش تر نشود از آبی که بواسطه مقدمه شستن رو اندکی از سر را شسته باشد چون غالب اوقات بیشتر از قدر مقدمه می کشند زیرا که دغدغه می شود که آب جدید باشد و چون پا را مسح کند به آب جدید مسح کرده باشد اگر چه ظاهرا این دقت در کار نباشد بعنوان وجوب و لیکن احوط است.

(و حدّ مسح الرّجلین ان تضع کفّیک علی اطراف اصابع رجلیک و تمدّهما إلی الکعبین فتبدأ بالرّجل الیمنی فی المسح قبل الیسری) و حد مسح پاها آن است که دستها را بر سرهای انگشتان پاها گذاری و هر دو را بکشی تا کعبین، و ابتدا کنی در مسح به پای راست پیش از پای چپ.

بدان که حدیث صحیح بزنطی موافق است با آن چه صدوق گفته است و احادیثی که الحال گذشت دلالت می کرد بر آن که مسمی مسح کافی است چنانکه ظاهر آیه کریمه نیز بر آن دلالت می کند پس لازم است که حدیث بزنطی را حمل بر استحباب کنیم، و اگر چنانکه صدوق گفته است دست راست را بر سر انگشتان راست گذارد به عنوانی که اندکی کج کند که اکثر دست پشت پا