لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 397

وضو، و اگر گشودن و یا آب رسانیدن ضرر رساند پس می باید که نگشاید و دستی بر بالای آن خرقه که بر آن شکسته یا جراحت بسته اند بمالد و آن را نگشاید و آزاری به آن جراحتش نرساند.

تفصیلش آنست که اگر در موضعی باشد و بسته باشند و زیر آن پاک باشد و آب رسانیدن ضرر به او نرساند و ممکن باشد آب به آن رسانیدن بی گشودن آن مخیر است که آن را بگشاید یا آن موضع را در آب گذارد که آب به آن برسد، و اگر زیر جبیره نجس باشد می گشاید و می شوید اگر ضرر نرساند و الا

اطراف آن را می شوید و بر روی خرقه که بر آن بسته اند مسح می کشد اگر چه در موضع غسل باشد و این در صورتی است که جمیع آن عضو را نه بسته باشند و الا خلافست بعضی گفته اند که تیمم می کند، و بعضی به جبیره قایلند، و احوط در این صورت آنست که جبیره کند، و تیممی به آن ضم کند احتیاطا و اگر جراحت یا دمل باشد و توان شستن به آن که ضرر نرساند اگر چه به آب گرم باشد وضو یا غسل می کند و می شوید، و اگر ضرر رساند اطراف آن را می شوید.

و در مسح بر خرقه خلافست احوط مسح است، و اگر آب به آن عضو رسانیدن ضرر رساند تیمم می کند، و ظاهر بعضی از روایات صحیحه آنست که مطلقا در زخم تیمم می تواند کرد، و جمع کرده اند به آن که اگر ضرر رساند تیمم کند و الا جبیره کند، و اگر با جبیره در مطلق جراحت تیممی ضم کند نهایت احتیاط است.

(و قد روی فی الجبائر عن ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه انّه قال یغسل ما حولها) و بتحقیق که از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه منقول است در شکسته بسته ها که اطراف آن را می شوید. و بر این مضمون احادیث صحیحه وارد شده است و لیکن در احادیث حسنه کالصحیح از آن حضرت صلوات اللَّه علیه وارد است که مسح بر خرقه بکشد و میان این دو حکم