لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 466

(و لا ینقض الوضوء ما سوی ذلک من القی ء و القلس و الرّعاف و الحجامه و الدّمامیل و الجروح و القروح و لا یوجب الاستنجاء) و نمی شکند وضو را غیر آن چه در حدیث مذکور بود مثل قی ء که بسیار باشد، یا قلس که اندکی باشد آن قدر که دهان پر شود یا کمتر که یک مرتبه بالا آید و مرتبه دوم را قی ء می گویند، و هم چنین رعاف بضم را یعنی خونی که از بینی بیاید هر چند بسیار باشد، و هم چنین دمل ها و جراحتها و زخمها که خون از ایشان آید ناقض نیست و اگر از ذکر یا دبر درآید استنجا واجب نیست پس اگر کمتر از درهم بغلی را آلوده کرده باشد ازاله آن واجب نیست، و اگر بیشتر از درهم باشد ازاله خون خواهد کرد و حکم آن دارد نه حکم استنجا که غساله اش پاک باشد مثلا.

و احادیث در این باب بسیار است از آن جمله در حدیث صحیح از حضرت امام رضا صلوات اللَّه علیه منقولست که از آن حضرت سؤال کردند از قی ء و رعاف و چرکی که از زخم می آید و خون از هر جا که آید آیا اینها ناقض وضو هستند؟ حضرت فرمودند که اینها ناقض هیچ چیز نیستند.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه علیه لیس فی حبّ القرع و الدّیدان الصّغار وضوء انّما هو بمنزله القمّل) و بسند قوی از آن حضرت صلوات اللَّه علیه منقولست که در کرمهائی که شبیه به تخم کدواند و در کرمهای کوچک وضو نیست و اینها بمنزله

شپشند که از بدن بیرون می آیند در مانند مرضی که بدن سوراخ می شود و از آنجا شپش بیرون می آید، یا چنانکه شپش از بدن بهم می رسد اینها نیز از بدن بهم می رسند.

و این قیاس از جهت رد بر عامه فرموده اند و فی الحقیقه قیاس نیست زیرا که قیاس آنست که حکم شرع را از آن استنباط کنند و حضرات ائمه معصومین صلوات اللَّه علیهم احکام الهی را به نص نبی صلی اللَّه علیه و آله می دانستند و گاهی