لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 468

و در روایتی کالصحیح منقول است که اگر در اثنای نماز کرم از کسی بیفتد حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه می فرماید که نماز را تمام کند و وضوی او صحیح است اگر چه روایات عامه کافی است که حضرت فرموده است که غیر از بول و غایط و باد و خواب هیچ چیز ناقض نیست.

(و کلّما خرج من الطرفین من دم و قیح و مذی و وذی- «1» و غیر ذلک فلا وضوء فیه و لا استنجاء ما لم یخرج بول، او غایط، او ریح، او منیّ) و هر چه بیرون آید از مخرج بول و غایط خواه خون باشد بشرطی که خونی نباشد که فضله باشد مثل اسهال دموی که آن غایط است و ناقض، و هم چنین چرک یا مذی که آب تنگی است

که بعد از نعوظ می آید، و هم چنین وذی که عقیب بول آبی غلیظ سفید می آید و غیر اینها نه وضو واجبست در آن و نه استنجا ما دام که بول و غایط و باد و منی بیرون نیاید.

اما خون و چرک پس احادیث بسیار در آن وارد شده است و بعضی گذشت و اما مذی پس احادیث صحیحه و کالصحیحه بسیار در آن وارد شده است که ناقض وضو نیست و پاک است مثل آب بینی و ازاله آن از جامه نمی باید کرد و وضو را اعاده نمی باید کرد.

و احادیث صحیحه در وضو و ازاله آن از جامه وارد شده است و محمولست بر تقیه یا استحباب و اولی وضو است و ازاله بر سبیل استحباب احتیاطا و اما وذی و آن نیز مثل مذی است در تعارض اخبار و اولی وضو است و اظهر عدم وجوبست با طهارت.

(و قال عبد الرّحمن بن ابی عبد اللَّه للصّادق صلوات اللَّه علیه اجد الرّیح فی بطنی حتّی اظنّ انّها قد خرجت فقال لیس علیک وضوء