لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 480

نمی کند یعنی اگر عرق کند در جامه چنان نمی شود و اگر آن جامه را کسی به پوشد او را غسل باید کرد یا جامه جنب شود که او را باید شست هر گاه منی در آن جامه نباشد.

(و سال زید الشّحام ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه عن الثّوب تکون فیه الجنابه فتصیبنی السّماء حتّی یبتلّ علیّ فقال لا بأس به) و سؤال کرد زید از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه از جامه که منی داشته باشد و باران بر من آید تا جامه تر شود حضرت فرمودند که باکی نیست. چون در اینجا نپرسیده است طهارت و نماز را حمل می توان کرد که نهایتش آنست که آدمی نجس شود و این ضرر نیست به

آب که می رسد خود را تطهیر می دهد.

و ظاهرش آنست که در سفر باشد و محتلم شده باشد و زیر جامه دیگر نداشته باشد با آن نماز هم می تواند کرد. و این خبر در اینجا ضعفی دارد و لیکن کلینی بسند موثق روایت کرده است همین خبر را و خبر حلبی می آید که قرینه همین حل است.

(فاذا نام الرّجل علی فراش قد اصابه منیّ فعرق فیه فلا بأس) و هر گاه شخصی در جامه بخوابد که که در آن جامه منی باشد و آن شخص عرق کند در آن جامه خواب کردن باکی نیست یعنی هر گاه علم نداشته باشد که بدنش به آن منی رسیده است به رطوبت ضرر ندارد.

و محتمل است که مراد این باشد که لازم نیست جامه خواب پاک باشد و بدن این کس نجس نشود چون غالب اوقات جماع می کنند در آن جامه و محتلم می شوند و چون صبح می شود به حمام می روند و بدن خود را پاک می کنند.

و در حدیث صحیحی از ابو بصیر منقول است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که از آن حضرت سؤال کردم از جامه که شخصی در آن جنب شود و در آن عرق کند حضرت فرمودند که من دوست نمی دارم