لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 498

چون حیوانی که می میرد استخوان نیز به ملاقات گوشت و خون نجس می شود و غالب اوقات در عرض سال بارانها می آید آن را پاک می کند.

و اکثر علما حمل بر استحباب کرده اند که سنت است که تا یک سال استعمال نکنند تا بی دغدغه چربیهای آن برود یا تعبدا و اللَّه

تعالی یعلم.

(و لا باس أن یجعل سنّ المیّت للحیّ مکان سنّه) و باکی نیست که زنده دندان مرده را به جای دندان افتاده خود بگذارد ظاهرا مراد دندان حیوان مأکول اللحم باشد مثل دندان گوسفند هر چند مرده باشد اما دندان پاک است چون حیات در آن حلول نکرده است.

و محتمل است که مراد او اعم باشد به آن که وقت نماز بردارد، و در دندان آدمی مشکل است چون واجبست دفن آن چنانکه خواهد آمد و ظاهرا بر این مضمون خبری وارد شده است که صدوق ذکر کرده است.

(و من اصاب ثوبه کلب جاف و لم یکن کلب صید فعلیه ان یرشّه بالماء و ان کان رطبا فعلیه ان یغسله، و ان کان کلب صید و کان جافا فلیس علیه شی ء، و ان کان رطبا فعلیه ان یرشّه بالماء) و کسی که جامه اش به سگ خشکی خورد که جامه اش خشک باشد و سگ شکاری نباشد پس بر اوست استحبابا که آبی بر جامه اش بریزد، و اگر ملاقات سگ به رطوبت شود واجبست که بشوید جامه را، و اگر سگ شکاری باشد و خشک باشد بر او چیزی نیست، و اگر تر باشد بر او لازم است استحبابا که آبی بر آن بریزد و محتمل است که صدوق آب ریختن در هر دو جا را واجب داند.

بدان که علمای ما نقل اجماع کرده اند بر نجاست سگ و خوک، و نقل قول ابن بابویه اکثر نکرده اند بلکه این مذهب را از سنیان نقل کرده اند که ایشان استدلال به آیه کرده اند که حق سبحانه و تعالی فرموده است که بخورید از شکاری که سگ بکند و از

جهت شما نگاه دارد. و جواب داده اند که ظاهر