لوامع صاحبقرانی، مقدمه، ص: 1 صفحه 518

عوف روایت کرده است که گفت مقرر چنین بود که هر فرزندی که حق سبحانه و تعالی کرامت می کرد ما را به خدمت حضرت سید المرسلین صلی اللَّه علیه و آله می بردیم تا آن حضرت از جهت او دعا کند پس چون مروان بن حکم را به خدمت آن حضرت بردند حضرت فرمودند وزغ بن وزغ ملعون بن ملعون.

و کلینی نیز قریب باین را از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه روایت کرده است بسند کالصحیح.

(و قال بعض مشایخنا انّ العلّه فی ذلک انّه یخرج من ذنوبه فیغتسل منها) و بعضی از مشایخ و استادان ما می گفتند که علت غسل آنست که هر که وزغ را می کشد از گناهان بیرون می آید پس غسل می کند بمنزله غسل توبه که چون به توبه پاک می شوند غسل می کنند چنانکه خواهد آمد هم چنین قاتل وزغ از

گناهان بیرون می آید.

و ظاهرا حدیثی بر این معنی داشته باشند، و از مشایخ شنیده ام که کسی که وزغ را به یک ضربت بکشد هفتاد حسنه دارد و اگر بدو ضربت بکشد یک حسنه دارد از جهت قوت ایمان و ضعف آن، و چون مشایخ صدوق در آن زمان اظهار این معنی نمی توانستند کرد به رمز حرف می زدند هر چند زمان خلفای بنی عباس بود و ایشان با بنی امیه بد بودند اگر این سخنان را علمای سنیان می گفتند ضرر نداشت اما اگر شیعه می گفتند آزار می رسانیدند.

چنانکه مولانا سعد الدین ذکر کرده است لعن یزید و اصحاب او را و لعن هر کس که با اهل بیت رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله بد کرده اند و بعد از آن ذکر کرده است که چرا بعضی از علما منع کرده اند از لعن ایشان تا تعدی نکند بأعلی پس اعلی و مرادش از اعلای اول معاویه است و از ثانی ثلاثه و اظهار کرده است که ایشان اولایند به لعن از جهت آن که بنای ظلم را أولا ابو بکر و عمر گذاشتند در غصب حق امامت و فدک و میراث و شهادت حضرت فاطمه و