لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 106

و در صحیح از ابو شبل منقولست که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر گاه مؤمن سر خود را بتراشد در منی و دفن کند در منی چون به صحرای محشر در آید هر موی او را زبان فصیحی باشد که تلبیه گوید باسم صاحبش بانکه گوید که فلان یقول لبیک یعنی فلان تلبیه می گوید تا به آخر و در کافی طلق است یعنی فصیح و ظاهرا نساخ میم را زیاد کرده اند و بنا بر نسخه مطلق یعنی زبانش گویا باشد چون اکثر زبانها از دهشت آن روز بند خواهد بود به غیر از این جماعت و امثال ایشان (و استغفر رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله للمحلّقین ثلث مرّات و للمقصّرین مرّه) و در صحیح از حلبی منقولست که حضرت سید المرسلین صلّی اللَّه علیه و آله سه مرتبه استغفار فرمودند از جهه جمعی که در منی سر تراشیده بودند و از جهه جمعی که تقصیر کرده بودند و سر نتراشیده بودند یک نوبت استغفار کردند و در صحیح از حریز منقولست که حضرت سید المرسلین صلّی اللَّه علیه و آله دو مرتبه استغفار نمودند در سال حدیبیه از جهه آنها که سر تراشیده بودند و یک مرتبه از جهه مقصرین و دور نیست که سه مرتبه استغفار در حج وداع واقع شده باشد یا راوی یک مرتبه نشنیده باشد و راوی دیگر شنیده باشد (و روی انّ من حلق رأسه بمنی کان له بکلّ شعره نورا یوم القیمه) و در صحیح از

معاویه بن عمار منقول است که هر که سر خود را در منی بتراشد بعدد هر مویی حق سبحانه و تعالی او را نوری بدهد در صحرای قیامت در وقتی که همه در ظلمت باشند