لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 125

و کالصحیح از سیف عمار ثقه منقول است که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر که حج را خالصا از جهه رضای الهی به جا آورد و لوجه اللَّه بمعنی للّه است که قصد او در وقت حج کردن ریا نباشد سمعه نیز نباشد که او را حاجی گویند بلکه مطلبش اطاعت الهی باشد حق سبحانه و تعالی می آمرزد او را البته جز ما قطعا.

و کالصحیح منقولست از هارون بن خارجه که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که حج بر دو قسم است یک حج آن است که از جهه رضای الهی است و ثواب آن بر حق سبحانه و تعالی بهشت است، و یک حج آن است که از جهه مردمانست و ثواب آن بر مردم است در روز قیامت یعنی اگر توانند داد و که می تواند داد و حال آن که در آن روز همه به حال خود در

مانده اند و مؤید آیه کریمه است امثال این اخبار چنانکه که حق سبحانه و تعالی فرموده اند که «وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَهَ لِلَّهِ» یعنی تمام کنید حج و عمره را از جهه رضای اللَّه تعالی و چون اوامر در آیات ظاهرش وجوبست دلالت می کند بر وجوب نیت اخلاص و قربت.

(و قال رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله من اراد دنیا و آخره فلیؤمّ هذا البیت) و از آن حضرت صلّی اللَّه علیه و آله منقولست که هر که دنیا و آخرت هر دو را خواهد باید که قصد این خانه کعبه کند که حق سبحانه و تعالی هر دو را عطا می کند و محتمل است که مراد این باشد که هر که غرضش از حج دنیا باشد و بس همان را به او می دهند و اگر غرضش محض آخرتست آن را می دهند و بس یا آن که هر دو را به او می دهند و هر که هر دو را خواهد هر دو را می دهند.