لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 207

من کلّ شی ء شیئا و اختار من الارض موضع الکعبه) و مرویست که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که حق سبحانه و تعالی از هر چیز، چیزی را برگزید و از زمین جای کعبه را برگزید و بالاتر از این نمی باشد که پیغمبران و اوصیای ایشان رو بسوی او کنند در حالت عبادت

[تا کعبه هست دین هست ]

(و قال صلوات اللَّه علیه لا یزال الدّین قائما ما قامت الکعبه) و از آن حضرت صلوات اللَّه علیه منقول است که همیشه دین بر پاست تا کعبه برپاست و بعد از وفات حضرت صاحب الامر و ائمه معصومین صلوات اللَّه علیهم که قرآن را بالا برند کعبه را نیز به آسمان خواهند برد چنانکه در بعضی از اخبار وارد شده است (و قال زراره بن اعین لأبی جعفر صلوات اللَّه علیه قد ادرکت الحسین صلوات اللَّه علیه قال نعم اذکر و انا معه فی المسجد الحرام و قد دخل و فیه السّیل و النّاس یقومون [یتخوّفون ح ] علی المقام یخرج الخارج فیقول قد ذهب به السیل و یدخل الدّاخل فیقول هو مکانه قال فقال یا فلان ما یصنع هؤلاء فقلت اصلحک اللَّه یخافون ان یکون السّیل قد ذهب بالمقام قال انّ اللَّه عزّ و جلّ قد جعله علما لم یکن لیذهب به فاستقرّوا و کان موضع المقام الّذی وضعه ابراهیم علیه السّلام عند جدار البیت فلم یزل هناک حتّی حوّله اهل الجاهلیّه إلی المکان الّذی هو فیه الیوم فلمّا فتح النّبیّ صلّی اللَّه علیه و آله مکّه ردّه إلی الموضع الّذی وضعه ابراهیم علیه السّلام فلم یزل هناک إلی ان ولّی

عمر فسال النّاس من منکم یعرف المکان الّذی کان فیه المقام فقال له رجل انا قد کانت اخذت مقداره بنسع فهو عندی فقال ائتنی به فاتاه فقاسه ثم ردّه