لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 239

(و فی روایه ابی الصّباح الکنانی عنه صلوات اللَّه علیه قال کلّ ظلم یظلمه الرّجل نفسه بمکّه من سرقه او ظلم او اخذ او شی ء من الظّلم فانّی اراه الحادا و کذلک کان یتّقی الفقهاء ان یسکنوا مکّه) و کالصحیح بل الصحیح منقول از کنانی که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر ظلمی که شخصی بر نفس خود کند از دزدی یا ظلمی بر احدی یا گرفتن مال کسی و در علل و کافی او ظلم احد است و ظاهرا زیادتی او از نساخ شده است یا اندک ظلمی که بکند مانند حبه بری ترازو داری: من همه را الحاد می دانم به نص قرآن چنانکه ظاهر تنوین بظلم است که از جهه تحقیر یا انضمام یا که به منزله بشی ء من الظلم است و از این جهه است که متقیان علما که

ائمه معصومینند یا اعم کراهت دارند از اقامت و سکنی مکه معظمه هر چند معصومین صلوات اللَّه علیهم به سبب عصمت معصومند از گناه و لیکن خایفند که مبادا از ایشان مباحی صادر شود در آنجا چون ممکن است که همه کارهای واجب باشد یا سنت در واقع چنین بوده است اما خوف داشته اند.

و به مضمون این دو حدیث صحیحه حلبی و احادیث قویّه نیز وارد شده است و دلالت می کند بر علّت کراهت سکنای مکه عظمها اللَّه تعالی و در صحیح از حلبی وارد است که گفت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند در تفسیر این آیه که هر که عبادت کند غیر حق سبحانه و تعالی، یا اعتقاد به امامت غیر ائمه معصومین صلوات اللَّه علیهم داشته باشد او ملحد است به ظلم، و بر حق سبحانه و تعالی لازم است که او را عذاب الیم بچشاند و در این حدیث فرموده اند که فرقی نیست میان سکنی کفار مشرک و