لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 253

و در حسن کالصحیح و در صحیح از عیص منقولست که گفت سؤال کردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه

از خریدن قمریها در مکه و مدینه حضرت فرمودند که دوست نمی دارم که چیزی از اینها بدر برند و علما ذکر کرده اند که جایز است خریدن قماری و دباسی و اخراج اینها از مکه، و بحسب ظاهر مستند ایشان این حدیثست و صریح نیست در جواز، و بسیار است که در محرمات چنین تکلم می کنند، و دباسی مقابل قماری است زیرا که قمری نوعی است از فاخته که سرخ است و به کبودی مایل است و دباسی نوعی است از فاخته که کبود است و به سرخی می زند و هر دو کوچکتر از فاخته اند و نزد عجم الحال هر دو را قمری می گویند، و دور نیست که نزد عرب نیز هر دو را قمری گویند که از این حدیث استدلال کرده اند علما بر جواز اخراج هر دو از حرم مگر آن که بگویند که هر دو را قمری می گویند، و لیکن استدلال نمی توان کرد بمجرد احتمال با احادیث صحیحه متواتره یا کالمتواتره بر نهی از اخراج از حرم و هیچ شک نیست که احوط عدم اخراجست (و روی حریز عن زراره انّ الحکم سأل ابا جعفر صلوات اللَّه علیه عن رجل اهدی له فی الحرم حمامه مقصوصه فقال انتفها و احسن علفها حتّی اذا استوی ریشها فخلّ سبیلها) و به اسانید صحیحه منقولست که حکم بن عتبه سؤال کرد از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه از شخصی که در حرم از جهت او کبوتری بیاورند به هدیه که پرش را بریده باشند حضرت فرمودند که پرش را بکن و دانه خوبش بده تا پرش بلند شود سر ده آن را چنانکه گذشت

لوامع صاحبقرانی،