لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 294

مشایعت رفتند حضرت امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه فرمودند که برادر خود را وداع کنید چون مفارقت ضروریست او را می باید رفت و شما را بر می باید کشت پس هر یک او را وداعی نمودند با تعزیه و تسلیه چون متوجه ربذه بود در وقتی که عثمان

او را اخراج نموده بود.

پس حضرت امام حسین صلوات اللَّه علیه وداع فرمودند که حق سبحانه و تعالی ترا رحمت کند ای ابو ذر، و در کافی در تودیع حسنین صلوات اللَّه علیهما مذکور است که هر دو او را مخاطب ساختند بیا عمّاه و او را عم خود خواندند و رعایت ادب او فرمودند که به درستی که این قوم یعنی عثمان و اتباعش ترا باین بلاها مبتلا ساختند از جهه آن که تو دین خود را از جهه ایشان بر باد ندادی ایشان رفاهیت دنیا را از تو منع کردند و فردای قیامت ایشان را به آن چه منع کرده ایشان را از آن که دین باشد محتاج خواهند بود یعنی نهایت احتیاج بدین خواهند داشت و نخواهند داشت، و تو چه بی نیاز خواهی داشت از آن چه ایشان ترا از آن منع نمودند که آن رفاهیت زندگانی تو باشد در این بلد، پس ابو ذر گفت حق سبحانه و تعالی شما را رحمت کند ای اهل بیت رسول اللَّه که مرا در دنیا آرزویی نیست بغیر از دیدن شما که چون شما را می بینم حضرت سید المرسلین به یادم می آید و این را نیز از من گرفتند.

و مجمل حکایت ابو ذر آنست که بعد از ائمه هدی صلوات اللَّه علیهم کسی به زهد ابو ذر رضی اللَّه عنه نمی رسید، و ظاهرا مامور بود که تقیه نکند و در زمان عثمان چون بر خلاف سیرت رسول اللَّه صلی اللَّه علیه و آله سر می کرد و می گفت که ابو بکر و عمر خسر الدنیا و الآخره بودند و هر گاه آخرت را کسی بر

باد دهد چرا دنیا را بر باد دهد و چون والی شد بیت المال