لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 313

جعفر صلوات اللَّه علیهما إلی سفره علیها حلق صفر فقال انزعوا هذه و اجعلوا مکانها حدیدا فانّه لا یقرب شیئا ممّا فیها شی ء من الهوامّ) و کالصحیح منقولست از نصر که آن حضرت را صلوات اللَّه علیه نظر بر سفره پوستی افتاده که همین خادم از سر کار حضرت ساخته بود و حلقهای برنج داشت که شبیه به حلقهای طلا بود حضرت فرمودند که آن حلقها را در آورید و به جای این حلقها آهن بکنید که هر جا آهن هست این جانوران مانند مورچه یا مار و عقرب نزدیک او نمی روند، و در سفر گزندها بسیار است مبادا گزنده داخل شود خصوصا چلپاسه که اگر دهنش به جایی رسید زهر می دهد و بسیار است که ضررهای عظیم می رسد و ظاهر این حدیث طهارت آهن است چون سفره در معرض استعمال رطوباتست

و اکثر اوقات سفره را می آویزند و باران می آید اگر نجس باشد عالم نجس می شود پس اگر نجس می بود می بایست بفرمایند که از آن اجتناب کنید و اللَّه تعالی یعلم

باب السّفر الّذی یکره فیه اتّخاذ السّفره

(قال الصّادق علیه السّلام لبعض اصحابه تاتون قبر ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه فقال له نعم قال تتّخذون لذلک سفره قال نعم قال اما لو اتیتم قبور آبائکم و أمهاتکم لم تفعلوا ذلک قال قلت فایّ شی ء ناکل قال الخبز باللّبن) این بابی است در سفری که مکروهست سفره برداشتن در آن سفر کالصحیح منقول است که آن حضرت به بعضی از اصحاب خود فرمودند که آیا به زیارت قبر حضرت ابی عبد اللَّه الحسین علیه السّلام می روید آن شخص گفت بلی می روم حضرت فرمودند که آیا سفره بر می دارید یعنی سفره که انواع تنعمات در آنجا باشد گفت بلی، حضرت فرمودند که اگر به زیارت قبور پدران و مادران خود روید سفره بر نمی دارید و از روی حزن و اندوه می روید خوبست به زیارت آن حضرت روید و تنعم کنید و با اندوه نروید؟! آن مرد گفت عرض نمودم که پس چه چیز بخوریم حضرت فرمودند که نان و شیر یا ماست بخورید و کالصحیح منقولست که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر گاه به زیارت حضرت امام ابی عبد اللَّه الحسین علیه السّلام روید بروید و زیارت کنید آن حضرت را با حزن و اندوه و ژولیده مو و گرد آلود و گرسنه و تشنه چنانکه آن حضرت با چنین حالی شهید شدند و بعد از زیارت حاجات خود را طلب