لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 391

(و سال معاویه بن عمّار ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه عن رجل من اهل المدینه احرم من الجحفه فقال لا باس) و بهشت سند صحیح منقولست از معاویه که گفت سؤال کردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه از شخصی از اهل مدینه که احرام از جحفه گرفت حضرت فرمودند که باکی نیست و حمل کرده اند بر آن که مانعی داشته باشد مثل مرض چنانکه در احادیث بسیار وارد شده است که مریض را جایز است تاخیر نمودن تا جحفه با آن که بر تقدیری که نامشروع کرده باشد ممکن است که احرامش صحیح باشد مثل تاخیر حج از سال استطاعت خصوصا در جحفه چون میقاتست و روایات وارد شده است که دلالت می کنند بر آن که با اندک عذری تاخیر می توانند کرد تا آنجا (و روی عن ابی بصیر قال قلت لأبی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه انّا نروی بالکوفه انّ علیّا صلوات اللَّه علیه قال انّ من تمام حجّک احرامک من دویره أهلک فقال سبحان اللَّه لو کان کما یقولون لما تمتّع رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله بثیابه إلی الشّجره) و منقولست در موثق از ابو بصیر و در کافی و تهذیب از رباح بن ابی نصر و ظاهر این نسخه عن ابن ابی نصر بوده است و نساخ تصحیح و تصحیف نموده اند و در آن هر دو کالصحیح منقولست که گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر

صادق صلوات اللَّه علیه که علماء کوفه بما روایت نمودند که حضرت امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه فرمودند که از تمامی حجت آنست که احرام از خانه اهلت بگیری یعنی از خانه خودت حضرت فرمودند که سبحان اللَّه و این تسبیح تعجب است و شایع بوده و هست اگر چنین می بود حضرت سید المرسلین صلّی اللَّه علیه و آله جامهای دوخته را نمی پوشیدند