لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 410

علیه و هو خلف المقام فقال انّی قرنت بین حجّه و عمره فقال له هل طفت بالبیت فقال نعم قال هل سقت الهدی قال لا فاخذ ابو جعفر صلوات اللَّه علیه بشعره ثمّ قال احللت و اللَّه) و منقول است در صحیح که شخصی به خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه آمد در وقتی که حضرت در عقب مقام حضرت ابراهیم علیه السلام بودند و عرض نمود که من قران کرده ام میان حج و عمره حضرت فرمودند که آیا طواف خانه کرده

گفت بلی فرمودند که آیا سیاق هدی کرده که قارن باشی گفت نه حضرت موی او را گرفتند که یعنی تقصیر کن تا طواف و سعی که کرده با این تقصیر عمره شود و احرام بحج بگیرد تا حج تمتع شود و چون تصریح به تمتع نمی توانستند فرمودند باین عبارت فرمودند که حج تمتع کرده باشد هر چند نداند که آن چه می کند حج تمتع است.

و ظاهر آنست که آن شخص قران را چنین فهمیده بوده است که حج بکند و بعد از آن عمره به جا آورد حضرت قران را تمتع فرموده باشند یا آن شخص از ائمه هدی علیه السّلام شنیده بوده است یا به او رسیده بوده است الحال که ایشان قران می کنند و نفهمیده بوده است که چه معنی دارد حضرت بیان فرموده باشند که قران آنست که چون از عمره فارغ شوند احرام بحج بندند و نزد ما اگر چه قران حج و عمره جایز نیست باین معنی بد است که هر دو را به یک نیّت به جا آوریم و اگر در وقت تلبیه بگوئیم «لبّیک بحجّه و عمره معا» بد و معنی خوبست یکی آن که اگر به حجّ نرسند عمره مفرده به جا آورند و دیگر آن که چون عمره تمتع بحج تمتّع نهایت ارتباط دارد که گویا هر دو یک فعلند و عمره را می باید که در ماههای حج واقع سازند و چون عمره را به جا