لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 511

دوایی چنینی واجبست که دوایی نکند که بوی خوش داشته باشد مثلا.

(و روی هشام بن سالم عن ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه اذا خرج بالمحرم الخراج و الدمل فلیبطّه و لیداوه بزیت او بسمن.)

و در صحاح به بیست و پنج سند صحیح منقولست از هشام که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند و در کافی و تهذیب قال اذا خرج است و داب صدوق نیز همین است از قلم نساخ یا تعجیل افتاده است که هر گاه بر بدن محرم بیرون آید دمّلهای ریزه یا بزرگ پس باید که بشکافند آن را به روغن زیتون یا روغن گاو و گوسفند یعنی تا ممکن است و در واقع ممکن است حضرات ائمه معصومین صلوات اللَّه علیهم اعلم بوده اند از جمیع اطبا چنانکه متواتر است.

(و روی محمّد بن مسلم عن احدهما صلوات اللَّه

علیهما فی المحرم تشقّق یداه فقال یدّهنهما بزیت او سمن او إهاله.)

و به اسانید صحیحه کثیره منقولست از یکی صادقین صلوات اللَّه علیهما در محرمی که دستهای او ترکد و در تهذیب تشققت است و عبارت متن را نیز به مضارع و ماضی می توان خواند اگر چه مؤنث سماعی است و لیکن مؤنث حقیقی نیست حضرت فرمودند که چرب کند دستها را به روغن زیتون و روغن گوسفند و به چربی گوشت چون ضرورتست و ظاهر امر وجوبست یا استحباب یا جواز چون امر بعد از نهی است که غالب در این صورت اباحتست بمعنی اعم و وجوب و استحباب، و کراهت و اباحت از خارج ظاهر می شود، مثلا اگر ترک دست بسیار باشد واجب است که چون عاقبت چنان می شود که نماز را به تیمّم باید کرد و بسیار است که عالمی نجس می شود به آن که دفع ضرر مظنون واجبست عقلا و شرعا و هم چنین باقی صور