لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 521

بکن باین سعوط و از این حدیث ظاهر می شود که عمل بقول طبیب می توان کرد و ممکن است که چون حضرت خود طبیب واقعی بودند می دانستند که آن طبیب درست حکم کرده است حضرت تجویز فرموده باشند.

(و روی الحلبیّ و محمّد بن مسلم عن ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه قال المحرم یمسک علی انفه من الرّیح الطّیّبه و لا یمسک علی انفه من الرّیح الخبیثه.)

و به اسانید صحیحه متکثره منقولست که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که محرم اگر به بوی خوش رسد می باید که دست بر بینی گذارد که آن بو را نشنود، و اگر به بوی بد رسد می باید که دست بر بینی نگذارد و بر این مضمون احادیث

صحیحه بسیار وارد شده از معاویه بن عمّار و از هشام بن الحکم و از عبد اللَّه بن سنان و ایضا از معاویه بن عمّار و غیر ایشان از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه.

و در صحیح از محمد بن اسماعیل از حضرت ابی الحسن علی بن موسی الرضا صلوات اللَّه علیهما، و اکثر اصحاب واجب می دانند بینی گرفتن را از بی خوش و ذکر نکرده اند که بینی را نگیرد از بوی بد و ظاهرا سببش این باشد که عبارت حدیث ممکن است که مراد از این این باشد که واجب نیست امساک از بوی بد نه آن که واجبست عدم امساک و این وجه بی وجه است بلکه بسیار ظاهر است که مراد عدم امساکست، و وجه دیگر آن که امر صریح نیست در وجوب و نهی در حرمت، پس چون محتمل است که مراد ایشان کراهت باشد حکم به کراهت می کنند و حق این است که در امثال اینجا از قبیل متشابهات است و هر دو محتمل است پس احوط آنست که دست یا جامه را بر بینی نگیرند در بوی بد و اللَّه تعالی یعلم.