لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 527

روایت کرده اند که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که مکروهست محرم را که جامه اش از پائین تجاوز کند از بینی و حضرت فرمودند که خود را آفتابی کن از جهه رضای خداوندی که احرام از جهه او گرفته و در راه رضای او تا جفا نکشی ثواب نمی یابی و از این دو حدیث ظاهر شد که مراد از آن کشیدن کشیدن از زیر است به بالا پس حدیث مطلق را حمل می باید کرد بر

مقید.

(و روی عن عبد اللَّه بن سنان قال سمعت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه یقول لأبی و قد شکی الیه حرّ الشّمس و هو محرم و هو یتاذّی به و قال تری ان أستتر بطرف ثوبی قال لا باس بذلک ما لم یصب رأسک.)

و در صحیح منقولست که عبد اللَّه گفت شنیدم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که به پدرم می فرمودند در وقتی که پدرم شکایت کرد به حضرت گرمی آفتاب را در حال احرام و آن که بسیار آزار می باید و عرض نمود که رخصت می دهید که طرف ردا را حایل سازم که سایه کند روی مرا حضرت فرمودند که باکی نیست ما دام که به سرت نرسد پس از این حدیث ظاهر شد که آن چه پیش گذشت که از بینی نگذرد محمولست بر کراهت یا ترک سنت.

(و ساله سعید الاعرج عن المحرم یستتر من الشّمس بعود او بیده فقال لا الّا من علّه.)

و در موثق کالصحیح منقول است از سعید لنگ که گفت سؤال کردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که آیا محرم خود را از آفتاب می تواند پوشید به چوبی که بر بالای سر بدارد و دستمالی یا چیزی بر آن بیاویزد که آفتاب بر سرش نیفتد یا دستش را حایل کند حضرت فرمودند که