لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 546

صلوات اللَّه علیه فرمودند که حضرت امیر المؤمنین صلوات اللَّه علیه حکم فرمودند در مردی که زنی را بعقد خود در آورده بود در احرام پیش از آن که محل شود حکم فرمودند که زن را رها کند و فرمودند که آن نکاح باطلست و بعد از محل شدن اگر خواهد خواستگاری کند و ایشان اگر خواهند دختر را به او دهند و اگر خواهند بغیر او و این محمولست بر صورت جهل و قبل از دخول چنانکه هر دو غالب است و احادیث در این باب بسیار است و در نکاح خواهد آمد إن

شاء اللَّه.

(و فی روایه سماعه لها المهر ان کان دخل بها.)

و در موثق منقولست که اگر دخول کرده باشد با او او را مهر هست یعنی مهر المثل چون عقد باطل است و هر گاه عقد باطل باشد و وطی از روی جهالت واقع شده باشد مهر المثل می رسد که بگیرد.

(و فی روایه عاصم بن حمید عن ابی بصیر قال سمعت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه یقول المحرم یطلّق و لا یتزوّج.)

و در روایت حسن کالصحیح و صحیح منقولست از ابو بصیر که گفت شنیدم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که محرم طلاق می تواند داد زنش را و لیکن عقد نکاح نمی تواند کرد و در این خلافی نیست.

و در صحیح از سعید [سعد خ ] منقولست که حضرت ابو الحسن علی بن موسی الرضا صلوات اللَّه علیه فرمودند که محرم می تواند که کنیزان بخرد و بفروشد.

(و سال سعید الاعرج ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه عن الرّجل ینزل المرأه من المحمل فیضمّها الیه و هو محرم قال لا باس الّا ان یتعمّد و هو احقّ ان ینزلها من غیره.)