لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 570

بدهد آیا خود می خورد یا می خوراند به دیگری یا می اندازد حضرت فرمودند که در هر دو صورت فدای دیگر می باید داد عرض نمودند که پس آن را چه کنند فرمودند که دفن کنند، این روایت اگر چه مطلق است و لیکن محمولست بر آن که در حرم کشته باشد چنانکه صدوق نیز همین روایت را در صید حرم ذکر کرده است.

و در حسن کالصحیح از معاویه بن عمار منقولست که آن حضرت صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر گاه محرم در حرم صیدی کند سزاوار آنست که آن را دفن کند و کسی آن را نخورد، و هر گاه محرم در حل صید کند محل می خورد و محرم فدا می دهد و امثال این از احادیث صحیحه بسیار وارد شده است و بعضی گذشت در باب صید حرم

[حاج فدیه خود را در منی و معتمر در مکه می کشد]

(و کلّ من وجب علیه فداء شی ء اصابه و هو محرم فان کان حاجّا نحر هدیه الّذی یجب علیه بمنی و ان کان معتمرا نحره بمکه قباله الکعبه) و به اسانید صحیحه منقولست از عبد اللَّه بن سنان که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر که واجب باشد بر او فدای که آن را کرده باشد خواه صید و خواه غیر آن در

حال احرام پس اگر در احرام حج باشد نحر کند هدی را که بر او واجب شده است در منی و نحر بر سبیل مثال است و ذبح نیز چنین است، و اگر در احرام عمره باشد در مکه بکشد آن شتر را در حزوره برابر کعبه معظمه و ظاهرا کشتن در حزوره بر سبیل استحبابست و در خانهای مکه معظمه نیز می توان کشتن.

چنانکه در موثق کالصحیح از آن حضرت صلوات اللَّه علیه منقولست و در صحیحه منصور بن حازم وارد است که کفاره عمره را در منی می توان