لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 572

صید أکله قوم محرمون قال علیهم شاه شاه و لیس علی الّذی ذبحه الّا شاه) و از یوسف منقولست که گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که جمعی که محرم بودند و شکاری را همه خوردند و ظاهر شکاری آهوست حضرت فرمودند که هر یک یک گوسفند بدهند و آن که کشته است بر او نیست مگر یک گوسفند از جهه کشتن و یک گوسفند از جهه خوردن. و ظاهرا غرض اینست که چون او سبب خوردن این جماعت شده است چنان نیست که از جهه هر یک یک گوسفندش باید داد و حصر اضافیست نسبت به ایشان نه نسبت به همه چیز که یک گوسفندش باید داد و ممکن است که او نخورده باشد حصر حقیقی

خواهد بود (و روی علیّ بن رئاب عن ابان بن تغلب عن ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه فی قوم حجّاج محرمین اصابوا افراخ نعام فاکلوا جمیعا قال علیهم مکان کلّ فرخ أکلوه بدنه یشترکون فیها جمیعا فیشترونها علی عدد الفراخ و علی عدد الرّجال.)

و به اسانید صحیحه و حسنه کالصحیحه منقولست از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه در جمعی که اراده حج داشته باشند و همه محرم باشند و بیابند جوجه های شتر مرغی را یا شتر مرغان را چون نعام مفرد و جمع آمده است و همه از همه خوردند حضرت فرمودند بر هر یک از ایشان بعدد هر جوجه که خورده اند شتری می دهند و همه در همه شریکند پس شتران را می خرند بعدد جوجه ها و بعدد مردان پس اگر ده کس بوده باشند و ده جوجه را خورده باشند هر یک ده شتر می دهند که صد شتر باشد خواه در حل باشند و خواه در حرم و لهذا مضاعفه حرم نفرمودند