لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 584

علیه جعلت فداک انّی لما قضیت نسکی للعمره اتیت اهلی و لم اقصّر قال علیک بدنه قال فانّی لمّا اردت ذلک منها و لم تکن قصّرت امتنعت فلما غلبتها قرضت بعض شعرها بأسنانها قال رحمها اللَّه انّها کانت افقه منک علیک بدنه و لیس علیها شی ء) و منقولست در صحیح از حماد و این حدیث در کافی و تهذیب منقولست از حماد و ظاهرا در وقت این سؤال حماد حاضر بوده است و نخواسته که چنین قباحت را نسبت به شیخش بدهد بعنوان قال رجل ذکر کرده است و محمد بن علی بن حلبی نیز شنیده بود که از برادرش چنین امری واقع شده

است او نیز این واقعه را از حضرت می پرسید، و احتمال دیگر هست که محمد بعد از آن که از حلبی شنیده بود چون به خدمت حضرت رسیده باشد از حضرت سؤال کرده باشد حاصل آن که حماد می گوید که شخصی به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه عرض نمود که فدای تو گردم چون طواف و سعی عمره را به جا آوردم پیش از آن که تقصیر کنم با اهل خود نزدیکی کردم حضرت فرمودند که بدنه بده که شتر بزرگ باشد و مشهور آنست که می باید که شتر پنج ساله پا در شش باشد باز آن شخص عرض نمود که چون خواستم که پیش زن روم امتناع نمود چون تقصیر نکرده بود پس چون بر او زور آوردم بعضی از موی خود را به دندان گرفت جدا کرد حضرت فرمودند که حق سبحانه و تعالی او را رحمت کند زنت اعلم بود از تو بر تست که شتری بدهی و بر او چیزی نیست چون در تقصیر تقصیر نکرد و تو تقصیر کردی و دور نیست که سایل جاهل مسأله باشد و کفّاره بر سبیل استحباب باشد یا آن که در مانند حلبی جهل عذر نباشد اگر چه ممکن است که در اوایل تشرف به خدمت آن حضرت باشد و اللَّه تعالی یعلم

باب المتمتّع یخرج من مکّه و یرجع

(قال الصّادق صلوات اللَّه علیه اذا اراد المتمتّع الخروج من مکّه إلی بعض المواضع فلیس له ذلک لأنّه مرتبط بالحجّ حتّی یقضیه الّا ان یعلم انّه لا یفوته الحجّ فاذا علم و خرج و عاد ثمّ رجع فی الشّهر الّذی خرج فیه دخل مکّه محلّا و ان دخلها فی

غیر ذلک الشّهر دخلها محرما) این بابی است در بیان آن که شخصی که حج تمتع کند و عمره به جا آورده باشد اگر بیرون رود از مکه کی می تواند رفت و چه وقت بر می گردد و بچه نحو می تواند رفت.

منقولست از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه بدان که این عبارت در کتب معروفه نیست و لیکن مجموع عبارت فقه رضویست و چون اقوال معصومین صلوات اللَّه علیهم یک قول است در فواید گذشت حدیثی که هر گاه حدیثی را از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه علیه نشنیده باشند و از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه شنیده باشند آن حدیث را از حضرت امام محمد باقر روایت می توان کرد چون هر چه یک معصوم می داند همه آن را می دانند پس بنا بر این نسبت به آن حضرت می توان داد چون علوم امام رضا علوم امام جعفر است صلوات اللَّه علیهم، و گمان این است که چون صدوق نقل بالمعنی را جایز می داند و این مضمون در حدیث طویلی از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه منقولست