لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 620

کنت عند ابی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه فدخل علیه رجل فقال اصلحک اللَّه انّ معنا بمکّه امرأه حایضا و لم تطف طواف النّساء و یابی الجمّال ان یقیم علیها قال فاطرق و هو یقول لا تستطیع ان تتخلّف عن اصحابها و لا یقیم علیها جمّالها ثمّ رفع رأسه الیه فقال تمضی فقد تمّ حجّها) و به اسانید صحیحه متکثره منقولست از ابراهیم که گفت در خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه بودم که شخصی داخل شد و گفت حق سبحانه و تعالی اصلاح احوال تو کند به تمکن و استیلای بر عالمیان به درستی که با ما زنی حایض هست و طواف نسا نکرده است و شتر دار نمی ایستد که او پاک شود حضرت سر به زیر انداختند چنانکه حضرت سید المرسلین انتظار وحی می کشیدند ایشان نیز گاه گاهی انتظار القاء روح القدس می کشیدند و گاهی در وقت سؤال متوجه عالم قدس می بوده اند در آن ساعت جواب نمی داده اند که باز آیند و گاهی تقیه بوده است وسایل نفهمیده است، انتظار غفلت آن سنّی می کشیده اند و آهسته جواب می داده اند، و گاهی در فکرهای دیگر بوده اند و راوی گمان می کرد که حضرت تامّل می فرمایند و گاهی از جهه تعلیم اصحاب که هر گاه ایشان تامّل فرمایند در جواب مسایل دیگران بطریق اولی می باید تامّل کنند و در اینجا دلیل می فرمایند که زن از رفقا پس نمی تواند ماند و شتر دار نمی ایستد پس اگر نرود به خانه از قبیل تکلیف ما لا یطاق خواهد بود؟ پس سر بالا کردند و فرمودند که روانه شود که حجش تمام است

و ظاهرا نایب می گیرد که از جهه او طواف نساء به جا آورد