لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 629

بن مظاهر اسدی باشد و او بزرگ و عظیم الشأن، است و بنا بر احتمال اظهر عرض نمودم به حضرت

امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه واقعه خود را حضرت فرمودند که بد کردی از سر گرفتی چون ازاله نجاست از واجبات بود و می بایست که بنا بر نهی بر طوافی که کرده بودی که شش شوط دیگر بکنی به درستی که بر تو نیست چیزی و گویا از روی جهالت هشت شوط کرده است و شوط آخر لغو است یا اول به القا ملقی می شود و اللَّه تعالی یعلم و روی عن صفوان الجمّال قال قلت لأبی عبد اللَّه صلوات اللَّه علیه

[قطع بخاطر حاجت ]

(الرّجل یأتی اخاه و هو فی الطّواف فقال یخرج معه فی حاجته ثمّ یرجع و یبنی علی طوافه) و در حسن کالصحیح بلکه در صحیح منقول است از صفوان شتربان که گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه که شخصی به نزد برادر مؤمن خود می آید و او در طوافست حضرت فرمودند که با او می رود از جهه قضای حوائج او و برمی گردد و بنا بر طوافش می گذارد.

و محمولست بر نافله یا فریضه بعد از تجاوز از نصف، و ظاهرا در فریضه نیز قطع می تواند کرد پیش از تجاوز از نصف و لیکن از سر می گیرد و اگر قطع نکند در این صورت احوط است و در قطع طواف از جهه قضاء حاجت برادر مؤمن احادیث وارد شده است.

از آن جمله کالصحیح وارد است از ابو احمد که گفت در خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه بودم در طواف و دست آن حضرت در دست من بود و یا دست من در دست آن حضرت صلوات اللَّه علیه که شخصی آمد و کاری داشت بمن، من

اشاره به او کردم که باش تا فارغ شوم از طواف حضرت فرمودند که این چه کس است عرض نمودم که

بمن کاری دارد فرمودند که مسلمانست گفتم بلی فرمودند که برو و کار او را بساز عرض نمودم که طواف را قطع کنم فرمودند که بلی گفتم اگر چه طواف واجب باشد فرمودند که بلی اگر چه طواف واجب باشد پس فرمودند که هر که برود از جهه کارسازی برادر مؤمن حق سبحانه و تعالی هزار هزار حسنه در نامه عملش بنویسد و هزار هزار گناه را محو فرماید و هزار هزار درجه او را بلند گرداند.

و به اسانید متکثره کالصحیح وارد است از ابان بن تغلب و اسحاق بن عمار و غیر ایشان که حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه علیه فرمودند که هر که هفت شوط این خانه کعبه را طواف کند حق سبحانه و تعالی بنویسد از جهه او شش هزار حسنه و محو کند از او شش هزار گناه را و بلند کند از جهه او شش هزار درجه.

و در روایت اسحاق این زیادتی بود که بر آورد از جهه او شش هزار حاجت را پس فرمودند که قضای حاجت مؤمن افضل است از طواف، و چون به نزد ملتزم می رسد حق سبحانه هفت در از درهای بهشت بر روی او بگشاید و فرمودند که بهتر است از هزار بنده آزاد کردن و هزار اسب با مجاهدان بجهاد فرستادن است به آن که اسب بدهد و شخصی را اجیر کند که از جهه او جهاد کند.