لوامع صاحبقرانی، ج 7، ص: 3 صفحه 92

می دهند که اگر آخرت را بطلبند هر آینه دعای ایشان را نیز مستجاب می کنند و توفیق ایمانشان نیز کرامت می کنند و مؤمنان هر چه طلب کنند از دنیا و عقبی کرامت می فرمایند و آیه کریمه این است که بعد از وقوف عرفات و مشعر می فرماید که «فَمِنَ النَّاسِ الخ» یعنی از جمله مردمان جمعی هستند که می گویند که ای پروردگار ما عطا کن ما را در دنیا حسنه و خوبی و ایشان را در آخرت نصیبی

نیست و بعضی از ایشان می طلبند که خداوندا عطا کن ما را در دنیا حسنه و در آخرت حسنه و ما را از عذاب دوزخ نگاه دار این جماعت را نصیبی عظیم هست از کارهای خود (و قال الصّادق صلوات اللَّه علیه ما من رجل من اهل کوره وقف بعرفه من المؤمنین الّا غفر اللَّه تعالی لأهل تلک الکوره من المؤمنین و ما من رجل وقف بعرفه من اهل بیت من المؤمنین الّا غفر اللَّه لأهل ذلک البیت من المؤمنین) و از آن حضرت صلوات اللَّه علیه منقول است که هر گاه مؤمنی از شهری یا از طرفی بحج رود و وقوف عرفات را در یابد البته حق سبحانه و تعالی می آمرزد مؤمنان اهل آن خانه را با خویشان او را که مؤمن باشد.

و مؤید این احادیث بسیار وارد شده است که حق سبحانه و تعالی به برکت نماز گذارندگان شیعیان دفع می فرماید بلا را از جمعی که تارک الصلاه باشند و هم چنین سایر عبادات خصوصا هر گاه در آنجا از جهه اهل ناحیه یا شهر یا ده یا اهل خانه دعا کنندگان البته دعاهای ایشان در حق آن جماعت مستجاب می شود چنانکه خواهد آمد که بهترین دعاها دعایی است که از جهه برادر مؤمن کنند (و سمع علیّ بن الحسین صلوات اللَّه علیهما یوم عرفه سائلا یسال