تقیه وحفظ نیروها صفحه 32

نبوده اند؛ زیرا عبارتی که از آنها نقل شده،(1) دلالت دارد بر اینکه

سخن آنها این بوده که در زمان ما تقیه موضوع ندارد؛ زیرا وقتی که اسلام قدرت گرفته است دیگر خطری وجود ندارد تا به سبب آن تقیه لازم باشد. بنابراین آنها هم منکر حکم تقیه نیستند. البته این دو فقط حوزه اسلام را می دیدند و دیگر تصور نکردند که اگر کسی به بلاد کفر برود، آنجا چه بسا به انجام تقیه مجبور شود.

اقوال علمای عامه

1. ابن ابی شیبه (متوفی 235)، در «مصنف»(2) روایاتی را که از

طرق عامه در مورد تقیه وارد شده، آورده است که ما آنها را به اعتباراینکه ارزش استدلالی شان در حد قول علما است، در اینجا ذکرمی کنیم :

الف) عمر بن عطیه می گوید: از ابا جعفر شنیدم که می گفت : تقیه تنها به مقداری که مُردار برای مضطر حلال است، جایز است.(3)

1- . قرطبی، در تفسیر خود، ج 4، ص 57 به نقل از آنها می گوید: «کانت التقیه فی جدهالاسلام (در اوایل اسلام که اسلام جدید بود) قبل قوه المسلمین؛ فاما الیوم فقد اعز اللهاهل الاسلام ان یتقوا عدوهم».
2- . مصنف ابن ابی شیبه، ج 7، ص 643 ؛ ج 17، ص 538.
3- . 33712 - «حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَن بْنُ مَهْدِیٍّ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَطِیَّهَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ یَقُولُ :التَّقِیَّهُ لاَ تَحِلُّ إِلاَّ کَمَا تَحِلُّ الْمَیْتَهُ لِلْمُضْطَرِّ».