بحث‌هایی از فقه تطبیقی صفحه 57

اختصاص به نماز معینی ندارد. (1)

این فتوا از این نظر به قنوت «عندالنازله» معروف شده است که طبق نقل مورخان، پیامبر اسلام- ص- گروهی از مسلمانان را برای دعوت قبیله «بنی سلیم» به اسلام، نزد آنان فرستاد، ولی آنان مبلغان اسلام را ناجوانمردانه کشتند (2) از این رو پیامبر به مدت یک ماه در نمازهای صبح، ظهر، عصر، مغرب، و عشا قنوت می‌گرفت و آنان را لعن و نفرین می‌کرد. (3)

«محمد بن سعد» می‌نویسد: در یک شب خبر شهدای «بئر معونه» و شهدای «رجیع» (4)به رسول خدا رسید، و حضرت در اثر این دو فاجعه سوگوار و داغدار شد و در قنوت نماز دعا می‌کرد که: خدایا! از طایفه‌های: «بنی لحیان»، «عضل»، «قاره»، «زغب»، «رعل»، «ذکوان»، و «عُصَیَّه» را که فرمان خدا و رسول را نبرده‌اند، انتقام بگیر، و آنان را به قحطی سختی گرفتار ساز. خدایا! «بنی عامر» را هدایت فرما، و از «عامر بن طفیل» خون ما را بگیر. (5)

بعد از آن، مسلمانان از این روش پیامبر پیروی می‌کردند و هنگام نزول بلا یا بروز گرفتاری و مشکل بزرگ برای مسلمانان، در نماز قنوت

1- همان.
2- در میان مورخان، این حادثه بنام فاجعه «بئر معونه» معروف است.
3- شوکانی، نیل الاوطار، قاهره، مکتبة دارالتراث، ج 1، ص 350.
4- «رجیع» نام محلی بود که پیش از حادثه بئر معونه، گروهی دیگر از یاران پیامبربه دست مشرکان به شهادت رسیدند.
5- الطبقات الکبری، بیروت، دار صادر، ج 2، ص 53؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، چ 2، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1361، ص 332.