ضوابط الرضاع صفحه 46

مقدمه مصحّح

«محمّد باقر بن محمّد بن محمود بن عبد الکریم الحسینی الاسترآبادی الأصل الاصفهانی»(1) که به «میرداماد» شهرت یافته(2) یکی از بزرگترین اندیشمندان مسلمان و از مؤثرترین شخصیت های مکتب اصفهان است که در سال 970 هجری قمری به دنیا آمد و در سال 1041 هجری قمری که برای زیارت عتبات مقدسه به عراق سفر کرده بود، دار فانی را وداع گفته و در جوار امیرالمؤمنین علیه السلام مدفون شد.

شهرت میرداماد در علوم عقلی و نزد اهل حکمت و فلسفه ممکن است سایر توانمندی های علمی این اندیشمند سترگ را تحت الشعاع قرار داده و گمان شود که او فقط در همین زمینه ها صاحب نظر بوده است؛ در حالی که به حق می توان او را یکی از بزرگترین عالمان زمان خود، نه فقط در علوم عقلی بلکه صاحب نظر در علوم دیگر دانست.

آثار گزارش شده از وی در منابع کتابشناسی، مؤید این ادعا است.

دسته ای از آثار به جای مانده از این اندیشمند بزرگ به دانش فقه مربوط بوده و در آنها به تبیین موضوعات فقهی پرداخته است(3) که رسالۀ «ضوابط الرضاع» از آن

1- (1) موسوعه طبقات الفقهاء، ج 11، ص 315.
2- (2) این شهرت به آن خاطر است که پدر وی، داماد «علی بن عبد العالی الکرکی» معروف به «محقق ثانی» بود و بدین جهت، پس از پدر به این عنوان لقب گرفت.
3- (3) ر. ک: الذریعه إلی تصانیف الشیعه، ج 6، ص 129.