ام المومنین حضرت خدیجه سلام الله علیها صفحه 81

جبرئیل بر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم نازل شد. چون پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم به او نگریست، گریست و گفت: می بینی که قوم من با من چه کردند؟ مرا تکذیب کردند و مرا راندند و بر من شوریدند.

جبرئیل و سایر ملائکه از او خواستند که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم بر قومش نفرین کند. پیامبر آن را رد کرد و فرمود: من برای عذاب برانگیخته نشده ام بلکه من برای رحمت به عالمیان خلق شده ام. مرا با نادانان قومم واگذارید چون آنان نمی دانند.

جبرئیل به خدیجه ام المؤمنین نگریست در حالی که با امیرالمؤمنین علیه السلام در وادی به جستجوی رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم بودند. به او گفت: ای رسول خدا! این خدیجه است که در گریه غرق شده و ملائکه به گریه او گریستند؛او را صدا بزن تا به نزد تو آید و به او بگو خدا تو را سلام می رساند و بشارت می دهد که برای او در بهشت خانه ای از یاقوت از در تاج دار با طلا دارد که نه در آن سر و صدا و نه خستگی است.

پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم او را فراخواند و به درود و تبریک خدای متعال به علو مقام و عظمت جاه او را بشارت داد. پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم خدیجه و امام امیرالمؤمنین‘ را دید در حالی که خون بر روی صورت شریفش جاری بود. چون شب فرا رسید، خدیجه با رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم و علی علیه السلام به منزل برگشتند در حالی که سنگ های قریش پیاپی می آمد و خدیجه پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم را با جامه خود می پوشاند و سنگ ها را با جان خودش حفظ می کرد تا به منزل رسیدند.(1)