حدیث عقل و نفس آدمی در آیینه قرآن صفحه 114

ندارد. 12 در خزانه هایش را گشوده تا هرکس هرچه می خواهد ببرد و سود کند.مگر در دعا نمی خوانیم:

«یا دائم الفضل علی البریه یا باسط الیدین بالعطیه».

13 دست خدا بسته نیست و از بخشش و عطا کوتاهی نمی کند.بنای این که از کسی چیزی ببرد هم ندارد،چون کسی در برابر او چیزی ندارد و همان داشته ها هم از خود اوست.با خدایی به این مهربانی و به این نزدیکی که لطف خود را هرگز از بندگانش دریغ نمی کند و همواره در حال رسیدگی به حال آنان و سود رساندن به ایشان است،پس چه اتفاقی در جهان رخ داده که زندگی ها این طور شده است؟به راستی،این کینه ها،رنج ها،غم ها،جنگ ها،درگیری ها،بی اعتباری ها،بی اعتمادی ها، تلخی ها،تفرقه ها،اختلاف ها،به جان هم افتادن ها،بت پرستی ها، پول پرستی ها،شکم پرستی ها،شهوت پرستی ها و...از چه روست و عیب از کجاست؟

تا آن جا که از آیات و روایات استفاده می شود عیب کار فقط از دل است و مربوط به چیزی دیگری نیست.چشم و گوش و زبان و دست و پا و سایر اعضای آدمی همگی پیرو و عمله قلب اند.اوست که می گوید ببین،بشنو،بگیر،لمس کن،بلند شو برو،گوش نکن و...وقتی کسی می خواهد با شما حرف بزند و شما بلند می شوید و می روید،در پاسخ دوستتان که می پرسد:چرا ننشستی و گوش ندادی؟می گویی:خوشم نیامد!یعنی دل نگذاشت گوش بدهم.این گوش نیست که خوشش نیامده،دل است.

امیر المؤمنین که بزرگ ترین روان شناس بعد از پیغمبر اکرم است در نهج البلاغه می فرماید:

«ما فرق بینکم إلا خبث السرائر،و سوء الضمائر». 14