حدیث عقل و نفس آدمی در آیینه قرآن صفحه 131

ایستاده ایم؟بیایید یکی بین باشیم،زیرا این کثرت ها سرانجام ما را می کشد.این هایی که ما می بینیمم همگی«نبود»هستند،«بود»فقط یکی است و بقیه نمایش بودن را می دهند.برای همین،وقتی نمایش تمام می شود،تلفن ها به کار می افتند تا تابوت و ماشین بهشت زهرا و کفن و قبر آماده کنند.همین نشان می دهد که ما بود نیستیم.نبودیم؛یعنی ظاهری از بود را داریم نشان می دهیم.به خدا،این نمایش امروزوفردا تمام می شود!با یکی پیوند بخوریم که ابدی باشد تا ابدی بشویم؛به کسی متصل باشیم که یکرنگ است تا یکرنگ شویم.چند رنگ نباشیم، متکثر نشویم،در کثرت و تنوع نیفتیم،چشم ظاهرمان مانع چشم باطنمان نشود،گوشمان فقط صداهای معمولی بی ربط و بی اثر را نشنود و مانع از این نشود که صدای خدا به ما برسد.

«مَنْ عَمِلَ صٰالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثیٰ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ...»

آیه می گوید کسی که به سوی من در حرکت است و مؤمن است، دوبین و سه بین و چهاربین نیست،یکتانگر است.

«فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیٰاهً طَیِّبَهً...».

در این دریای الهی و یکرنگ،خودم به او حیات طیبه می دهم و زندگی اش می بخشم.اما اگر تعلق به این رنگ ها پیدا کند،دیگر آزادی اش خیلی مشکل است.حکایت کوتاهی به یاد دارم که بی مناسبت با این معنا نیست که عارفان واقعی چقدر هوشیار و آزاده بوده و از تعلق به هر رنگی پرهیز می کردند.