حدیث عقل و نفس آدمی در آیینه قرآن صفحه 392

1 قدر وقت را می داند

یکی از خصوصیات عمده انسان مؤمن این است که از فرصت کوتاه حیات که خداوند به او عنایت فرموده است،بهترین و بیشترین بهره را می برد.

«مشغول وقته»

وقتش(همیشه)مشغول است.

بنابراین،وقت برای مؤمن به مثابه گوهری تابناک است که برایش ارزشی بی بدیل دارد.طبق این بیان،مؤمن کسی است که لحظه لحظۀ موهبت حیات را به ارزش های الهی و ملکوتی مبدل می سازد.

حتی خواب مؤمن نیز به عنوان پاره ای از زمان حیات چنین ظرفیتی را داراست که به عبودیت و بندگی حق صرف گردد.خواب مؤمن در خلال دو فعالیت مثبت اتفاق می افتد:

-زمان قبل از خواب که از عبادت حق و خدمت خلق و سکب حلال خسته می شود.

-زمان بعد از خواب که با نیرویی تازه به عبادت حق و خدمت خلق و کسب حلال مشغول می شود.

مؤمن در آستانه خواب،از عبادت حق و خدمت خلق و کسب معاش حلال خسته می شود.پس،می خوابد به این نیت که خدا این عمل را از او طلب کرده است.از این منظر،اگر چه خواب فی نفسه عملی مباح است ولی برای انسان مؤمن به عنوان عبادتی نظیر سایر عبادات محسوب می شود،چرا که خواب را نوعی امتثال امر مولانا می داند.

خداوند در قرآن مجید به پیغمبر اسلام،صلی اللّه علیه و آله،می فرماید:

شب را سه قسمت کن و یک یا دو بخش آن را مختص عبارت من قرار ده،اما از وقت استراحت خود فرو نکاه: