جایگاه عقلانیت در اسلام صفحه 134

فلان سرمایه دار از این که مثلا 10 میلیارد دلار ثروت دارد لذّت می برد. هرچند لازمه تحصیل آن، پایمال کردن حقوق افراد زیاد و حتّی قربانی شدن عدّه ای از انسان های بی گناه باشد. تا زمانی که به سوی مکتب انبیا بازنگردیم وتسلیم برنامه های آنان نشویم، وضع جهان تغییر نخواهد کرد.

به کلام امام کاظم علیه السلام بازمی گردیم که فرمود: «ای هشام! عقلای دنیا فضول دنیا را رها کرده اند. چنین کسانی به طریق اولی از گناه و معصیت چشم می پوشند»، چون سرچشمه گناهان، علاقه به فضول الدنیاست، هنگامی که سرچشمه خشکانده شود، گناهی صورت نمی گیرد.

درضمن ترک فضول دنیا فضیلت است، یعنی اگر کسی ثروتی دارد که وجوهات شرعیّه و مالیات آن را داده و با آن کار می کند تا ثروتش را بیشتر کند، گناه نیست، امّا فضول الدنیاست و ترک آن فضیلت است.

به دو روایت دیگر توجّه فرمایید:

1. پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: «لایَجِدُ الْعَبْدُ حَلاوَهَ الاْیمانِ فی قَلْبِهِ حَتّی لایُبالی مَنْ اَکَلَ الدُّنْیا؛ بنده، شیرینی ایمان را در قلبش درک نمی کند، مگر این که اعتنا نکند زرق و برق دنیا در دست کیست». (1)

سؤال: مگر ایمان، شیرینی و طعمی دارد که در این حدیث و روایات دیگر (2)

از طعم و حلاوت آن سخن گفته شده است؟

جواب: آری، حلاوت و شیرینی و طعم خاصّی دارد، ولی هرکس آن را درک نمی کند. بزرگان دین و اولیاء الله، که از شوق عشق به خدا اشک می ریختند، آن را درک کردند.

2. امام صادق علیه السلام فرمود: «مَنْ اَصْبَحَ وَاَمْسی وَالدُّنْیا اَکْبَرُ هَمِّهِ، جَعَلَ اللهُ تَعالی الْفَقْرَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَشَتَّتَ اَمْرَهُ وَلَمْ یَنَلْ مِنَ الدُّنْیا اِلّا ما قُسِّمَ لَهُ، وَمْن اَصْبَحَ وَاَمْسی وَالاْخِرَهُ اَکْبَرُ