عقل و ایمان از دیدگاه ابن رشد، صدرالمتالهین شیرازی و ایمانوئل کانت صفحه 107

صفحه 107

شرط دوم: معنای تأویلی وقتی لازم است که معنای ظاهری آیه، یا با فلسفه مخالف باشد یا با معنای ظاهری آیه ای دیگر. کلام ایشان در مورد مخالفت آیه با فلسفه روشن است، اما در مخالفت آیه با آیه ای دیگر این سؤال مطرح می شود که چرا ظاهر آیه اول را حفظ نکنیم؟ و چرا آیه دوم را تأویل نکنیم؟ آیا ترجیح بلامرجح لازم نمی آید؟

ابن رشد در پاسخ می گوید: آیه محکم تر حفظ می شود و آیه متشابه حمل بر معنای مجازی می شود.

شرط سوم: مفاد این شرط چنین است: بعد از تأویل حتماً باید در کتاب مقدس آیه ای دیگر وجود داشته باشد که مؤید این معنای مجازی باشد. التزام به این شرط عجیب و مشکل است. مثلاً در آیه (یَدُ اللّهِ فَوقَ أَیدِیهِم ) اگر لفظ ید را به معنای قدرت گرفتیم، شرط صحت این حمل آن است که آیه ای دیگر در قرآن باشد که معنای ظاهری او، مؤید این معنا باشد، مثلاً آیه شریفه : (هُوَ القاهِرُ فَوقَ عِبادِهِ ) ظاهراً مؤید معنای قدرت الله فوق ایدیهم می باشد.

«بل نقول إنه ما من منطوق به فی الشرع مخالف بظاهره لما أدی إلیه البرهان، إلا إذا اعتبر الشرع و تصفحت سائر أجزائه وجد فی ألفاظ الشرع ما یشهد بظاهره لذلک التأویل أو یقارب أن یشهد». (1)

یعنی می گوییم هیچ سخنی نیست که در کتاب مقدس به آن تفوه شده باشد و ظاهراً و با مؤدای برهان مخالف باشد؛ مگر اینکه وقتی شما به دقت کتاب را ببینید و اجزای قرآن را تفحص و بررسی کنید، در الفاظ آن، لفظی یافت می شود که با ظاهر خودش شهادت به آن تأویل می دهد یا نزدیک است که شهادت دهد.


1- (1) . فصل المقال، ص 43.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه