معرفت شناسی باور دینی از دیدگاه مرتضی مطهری و آلوین پلنتینگا صفحه 80

می شود، خدا او را معذب نمی کند و اینها را گناه نمی شمارد».

استاد مطهری اگرچه معتقد است شک کردن آنگاه که به صورت یک سرگرمی درآید و آخرین منزل سیر فکری قلمداد شود، بسیار بد و خطرناک است، اما پیدایش شک و شبهه را برای دیندارانی که شک را نه مقصد خویش، بلکه معبر رسیدن به یقین گرفته اند، نه تنها بد و ناشایست نمی داند، بلکه می گوید:

ما این نوع شکوک را که منجر به تحقیق بیشتر می شود، مقدس می شماریم زیرا مقدمه وصول به یقین و اطمینان و ایمان است». (1)

عجیب تر اینکه ایشان حتی شبهات معاندان را هم برای اسلام مفید می شمرد و می گوید:

من برخلاف بسیاری از افراد، از تشکیکات و ایجاد شبهه هایی که در مسائل اسلامی می شود، با همه علاقه و اعتقادی که به این دین دارم، به هیچ وجه ناراحت نمی شوم، بلکه در ته دلم خوشحال نیز می شوم؛ زیرا معتقدم و در عمر خود به تجربه مشاهده کرده ام که این آیین مقدس آسمانی در هر جبهه ای که بیشتر مورد حمله و تعرض واقع شده، با نیرومندی و سرافرازی و جلوه و رونق بیشتری آشکار شده است.

خاصیت حقیقت هم همین است که شک و تشکیک به روشن شدن آن کمک می کند. شک مقدمه یقین، و تردید مقدمه تحقیق است. بگذارید بگویند و بنویسند و سمینار بدهند و ایراد بگیرند، تا بدون آنکه خود بخواهند وسیله روشن شدن حقایق اسلامی گردند. (2)

ایشان در جای دیگر چنین می گوید:

وجود افراد شکاک و افرادی که علیه دین سخنرانی می کنند وقتی خطرناک است که حامیان دین آن قدر مرده و بی روح باشند که در مقام جواب برنیایند؛ یعنی عکس العمل نشان ندهند. اما اگر همین مقدار حیات و زندگی در ملت اسلام وجود داشته باشد که در مقابل ضربت دشمن عکس العمل نشان بدهند، مطمئن باشید که در نهایت امر به نفع اسلام است. یک دین زنده هرگز از این گونه حرفها بیم ندارد. (3)

و باید گفت علت اینکه مطهری این چنین بی محابا اجازه شبهه کردن در دین را -حتی

1- (1) . مجموعه آثار، ج1، ص473.
2- (2) . همان، ج19، ص61.
3- (3) مرتضی مطهری، پیرامون جمهوری اسلامی، ص123.