عقل کلید گنج سعادت صفحه 302

کردار خود نباشد،چنان دیوانه می شود که خودش هم در مقام سنگ باران خود بر می آید.انسان با عدم مراقبتش خود را رجم می کند و این قدر از آینه بودن برای اسماء و صفات الهی دور می شود که از بارگاه قدس ربوبی رجم می شود و،در نهایت این بعد و فاصله،مصداقی از صفت «رجیم»می شود.البته،این بعد هم مراتبی دارد که قرآن مجید سه مرحله آن را با تعابیر «فِی ضَلالٍ بَعِیدٍ» 9 ، «لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ» 10 ،و «فِی ضَلالٍ کَبِیرٍ» 11 بیان می کند؛یعنی انسان ابتدا مقداری از بارگاه الهی دور می شود،بعد این فاصله بیشتر و بیشتر می شود تا این که نهایت دوری برایش اتفاق می افتد.

بدبختانه،این فاصله ها به دست خود انسان واقع می شود و اگرنه پروردگار عالم اهل رجم بندگانش نیست.خدای مهربان عالم اهل لعنت و غضب و آتش افروزی نیست.امیر مومنان در دعای کمیل می فرماید:

«هیهات ما ذلک الظن بک و لا المعروف من فضلک و لا مشبه لما عاملت به الموحدین من برک و احسانک،فبالیقین اقطع لولا ما حکمت به من تعذیب جاحدیک،و قضیت به من اخلاد معاندیک لجعلت النار کلها بردا و سلاما و ما کان لاحد فیها مقرا و لا مقاما،لکنک تقدست اسماؤک اقسمت ان تملأها من الکافرین من الجنه و الناس اجمعین و ان تخلد فیها المعاندین،و انت جل ثناؤک قلت مبتدئا و تطولت بالانعام متکرما،افمن کان مومنا کمن کان فاسقا لا یستوون». 12

امیر مومنان هم کلمه یقین را آورده است و هم کلمه قطع را(فبالیقین اقطع)؛یعنی برای علی این امری صد درصد و بدیهی است.عین واقعیت است و هیچ شکی در آن وجود ندارد 13 می فرماید:«اقطع»؛یعنی با همه وجود قطع و یقین دارم.

بی شک،اگر همه بندگان خدا باطن ابراهیمی شان را نگاه می داشتند آتشی افروخته نمی شد.حضرت به همین مساله یقین دارد،لذا می گوید: