عقل کلید گنج سعادت صفحه 376

هرکه خدا را شکر کند،به نفع خودش حرکت کرده و هرکس او را ناسپاسی کند،به ضرر خود اقدام کرده است و پروردگار من بی نیاز و کریم است.

این یک قسمت از مقدمه بود که لازم بود توضیح داده شود.حال،اصل سخن را پی می گیریم.

علی(علیه السلام)شاهد نبوت نبی اسلام

اما آیه سوره رعد.خداوند در این سوره به پیامبر می فرماید:

حبیب من، مردم مکه اصرار دارند و عربده جاهلانه می کشند که تو از جانب خدا مبعوث نشده ای و کارها و سخنانت اختراع خود توست.برو و به این مردم بگو:برای این که بدانید من از جانب خدا مبعوث شده ام،دو شاهد دارم:شاهد اول خداست و شاهد دومم کسی است که همه علم کتاب در نزد اوست:

«وَ یَقُولُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً. قُلْ کَفی بِاللّهِ شَهِیداً بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ». 22

نکته در همین عبارت است:کسی که در بارگاه سلیمان بود و آن کار را کرد،به تعبیر قرآن «عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ» بود؛یعنی مقداری از علم کتاب را داشت،اما شاهد نبوت پیامبر کسی است که کل علم کتاب در نزد اوست.

قرآن می فرماید: «وَ مَنْ عِنْدَهُ» و نه«و من عندهم».ضمیر«عنده»مفرد است.شاید اگر این ضمیر جمع بود راهی برای توجیه بیهوده گویی های برخی از مفسرین اهل سنت باز بود، 23 اما این مفرد بودن نشان می دهد که دارنده علم کتاب یک نفر بیشتر نیست.

اما این که این کتاب چیست را ما هم نمی دانیم.آیا همان کتابی است که در سوره نمل نیز بدان اشاره شده؟منظور از آن علم خداست؟مراد لوح