زندگی پیامبر و امامان صفحه 7

شيوه هاي مبارزه مشركان با پيامبر و يارانش

اشاره

انتشار روزافزون اسلام، ترس عجيبي در دل سران قريش انداخت و زنگ هاي خطر را در محافل كفر و شرك به صدا درآورد. مشركان قريش كه هر روز شاهد گسترش مكتب اسلام بودند، از ترس اينكه مبادا اسلام سراسر جزيرة العرب را فرا بگيرد، به مبارزه جدّي با پيامبر، مسلمانان و قرآن برخاستند و از آنچه در توان داشتند فروگذار نكردند.بيان فشارها و ظلم هاي كفار مكه عليه اسلام، پيامبر و يارانش، گوياي مقاومت و استقامت آن پيامبر الهي و رادمردان ديگري است كه تا پاي جان بر سر پيمان خويش با خدا و رسولش ايستاده بودند. برخي از تلاش هاي مذبوحانه مشركان عبارت بود از:

شكايت از پيامبر و تطميع

پس از علني شدن دعوت پيامبر(ص)، سران قريش نزد ابوطالب آمده از او خواستند كه دست از حمايت محمّد بردارد؛ چرا كه محمّد به خدايان آنان ناسزا مي گويد، از دين و عقايدشان عيب جويي مي كند. ولي آنان نتيجه اي نگرفتند و بار ديگر نزد ابوطالب آمدند كه وانمود كنند نهضت برادرزاده اش حتي موقعيت اجتماعي ابوطالب را به خطر مي اندازد. با اين حال ابوطالب در هيچ شرايطي حاضر نشد دست از حمايت پيامبر بردارد. [37] .مشركان در اين مرحله حتي دست به تطميع پيامبر زده پيشنهاد كردند كه اگر از عيب جويي خدايان ما دست برداري تو را صاحب اختيار اموال خود قرار مي دهيم... اگر منظور تو از اين كار ثروت اندوزي است، آن قدر به تو مال مي دهيم كه از تمامي ما ثروتمندتر گردي و اگر رياست مي خواهي حاضريم تو را رئيس خود كنيم و چنانچه در انديشه سلطنت هستي، ما تو را به فرمانروايي خويش برمي گزينيم.امّا پيامبر در مقابل همه اين پيشنهادها مقاومت كرد و فرمود:اگر خورشيد را در دست را ستم و ماه را در دست چپم نهند تا رسالتم را رها كنم، تا روزي كه خداوند اين نهضت را پيش بَرَد يا جان بر سر آن بگذارم، از آن صرف نظر نخواهم كرد.من براي گردآوري مال و آقايي و سلطنت بر شما برانگيخته نشدم. خدايم مرا به عنوان پيامبر به سوي شما فرستاده... من در اين راه استقامت مي ورزم تا خدا ميان من و شما داوري كند. [38] .

تهمت هاي ناروا

پس از آنكه سران شرك با موضع قاطع پيامبر(ص) رو به رو شدند، براي كوبيدن شخصيت وي و جلوگيري از گرايش مردم به آيينش، دست به تبليغات گسترده اي زدند. آنان پيامبر(ص) را دروغگو، جادوگر، مجنون و... معرفي كردند. قرآن مجيد در آيات زيادي به اين تهمت ها اشاره و ساحت مقدس پيامبر(ص) را از آنها منزه دانسته است و در آيه اي پيامبر(ص) را اين چنين دلداري مي دهد كه اين شيوه نكوهيده اختصاص به دشمنان او ندارد، بلكه دشمنان پيامبران گذشته نيز از اين حربه استفاده مي كردند. [39] .

شكنجه و آزار ياران پيامبر

سران شرك علاوه بر آزار و اذيت پيامبر(ص) و تبليغ عليه وي، ياران آن حضرت را نيز تحت شكنجه و فشار زيادي قرار دادند تا مجبور شوند از آيين خود دست بردارند.مشركان مكّه طنابي به گردن (بلال) مي بستند و آن را به دست بچّه ها مي دادند تا او را در كوچه و درّه ها دوانده مسخره كنند. همچنين (اميّه بن خلف) ارباب بلال، پس از آنكه بلال را يك شبانه روز در گرسنگي و تشنگي نگه داشت، موقع ظهر او را برهنه روي ريگ هاي داغ و سوزان مكّه مي خواباند و سنگ بزرگي را روي سينه اش قرار مي داد و مي گفت: اين چنين خواهي بود تا بميري مگر آن كه به محمّد كافر شوي و (لات و عزّي) را بپرستي. امّا بلال مقاومت مي كرد و در زير شكنجه پيوسته مي گفت: اَحَد، اَحَد. [40] .آنان همچنين (عمار بن ياسر) و مادرش (سميّه) را با آتش شكنجه مي كردند به طوري كه آثار سوختگي در كمر عمار آشكار بود. كفار به قدري ياسر، پدر عمار را شكنجه كردند كه جان داد و مادرش سميّه به طور فجيعي به دست ابوجهل شهيد شد. [41] .

آزار پيامبر