پیامبر (ص) صفحه 8

در صحنه غدير خم

وقتي پيامبر اكرم (ص) و دهها هزار نفر در بازگشت به مدينه به محلي به نام غدير خم رسيدند، امين وحي، جبرئيل بر پيامبر (ص) وارد شد و پيام الهي را بدين صورت به پيامبر (ص) ابلاغ كرد: اي پيامبر، آنچه از سوي خداوند فرستاده شده به مردم برسان و اگر پيام الهي را مردم نرساني رسالت خود را تكميل نكردهاي، خداوند تو را از شر مردم حفظ ميكند. مردم ميپرسيدند آن چه چيزي است كه كامل كننده دين است و بي آن، دين حق كامل نيست؟ آن آخرين اقدام پيامبر (ص) است براي تعيين خط وصايت و امامت. پيامبر (ص) بايد - به امر خدا - تكليف مردم را پس از خود معين كند. در زير آفتاب سوزان و در روي رملها و شنهاي داغ بيابان، ضمن خطبه بلندي، پيامبر (ص)، حضرت علي (ع) را، به عنوان ولي و جانشين خود، به مردم معرفي فرمود، و به ويژه اين جمله را - كه محدثان شيعه و سني همه نقل كردهاند - گفت: من كنت مولاه فعلي مولاه... مردم در آن روز كه هجدهم ماه ذيحجه بود، با حضرت علي (ع) بيعت كردند. دو ماه و چند روز بعد، در اواخر صفر سال يازدهم هجري، پيغمبر اكرم (ص) در مدينه چشم از جهان فروبست و در جوار مسجدي كه خود ساخته بود مدفون شد. اين قبر منور، امروز زيارتگاه نزديك به يك ميليارد مردم مسلمان جهان است.

قرآن و عترت

حديثي از پيامبر گرانقدر اسلام (ص) نقل شده است بدين صورت: اني تارك فيكم الثقلين ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا: كتاب الله و عترتي اهل بيتي. يعني: من در ميان شما دو چيز گرانبها ميگذارم، تا از آن دو پيروي نماييد، هرگز گمراه نميشويد. اين دو چيز گرانبها عبارتند از: كتاب خدا (قرآن) و عترتم (اهل بيت من).

قرآن

قرآن شامل آياتي است كه در مدت 23 سال بتدريج بر حضرت محمد (ص) نازل شده است. قرآن شامل 114 سوره كوتاه و بلند و نزديك 640. آيه است. همه سورههاي قرآن با (بسم الله الرحمن الرحيم) آغاز ميشود، جز سوره برائة يا توبه. تنظيم آيات قرآن بر مبنايي است كه شخص پيامبر اكرم (ص) دستور فرموده است. سورههايي كه در مكه نازل شده مكي و آنها كه در مدينه نازل شده است مدني ناميده ميشود. هر سوره، نامي دارد كه آن نام، در متن سوره آمده است، مانند: نحل، بقره، علق و... به محض اين كه يك سوره يا يك آيه يا چند آيه بر پيغمبر (ص) نازل ميشد افراد مورد اعتمادي كه به آنها نويسندگان وحي مي گفتند، آيات را مينوشتند. معروفترين آنها عبارتند از: علي بن ابيطالب (ع) - عبد الله بن مسعود - زيد بن ثابت - معاذ بن جبل - ابي بن كعب و...، امتياز قرآن بر ديگر كتابهاي آسماني اينست كه، در قرآن كوچكترين تحريف و تغييري وارد نشده است. قرآن معجزه باقيه و هميشگي پيامبر اكرم (ص) است. در چند جاي قرآن بصراحت آمده است كه اگر در قرآن شك و ترديد داريد چند سوره، حتي يك سوره كوچك كه سه آيه است، مانند آن را بياورند كه هرگز دشمنان اسلام به چنين كاري توفيق نيافته و نخواهند يافت. قرآن فقط از جهت لفظ و فصاحت و شيوايي معجزه نيست، بلكه از جهت معني و دارا بودن احكام و نظامات استوار و قوانين ابدي نيز معجزه است - هر چه علم بشر پيشرفت كند و پرده از اسرار جهان برگرفته شود، رمز جاوداني اسلام و قرآن روشنتر خواهد شد - قرآن تاكنون به بيش از صد زبان دنيا و به فارسي و انگليسي و فرانسوي، چندين بار ترجمه شده است. در قرآن بيش از همه چيز، به پرستش خداي واحد و صفات جلال و جمال خداوند و عظمت دستگاه آفرينش و سير در آفاق و عوالم طبيعي و مطالعه در احوال گذشتگان و قوانين و احكام عبادي، اجتماعي و قضائي و روز رستاخيز و سرگذشت انبيا بزرگ الهي و پند گرفتن از زندگاني اقوام گذشته توجه داده شده است. براي اينكه بتوانيم به لطف ظاهر و باطن عميق قرآن پي ببريم بايد - در درجه اول - با زبان فصيح و بليغ قرآن آشنا شويم. قرآن راهنمايي است راستگو، پايدار و خيرخواه.

عترت يا اهل بيت

همان علي (ع) و فرزندان پاك گوهرش و نيز فاطمه زهرا (س) دختر بسيار عزيز و فداكار پيامبر اكرم (ص) است كه از طرف پدر بزرگوار خود به (ام ابيها) يعني مادر پدرش ملقب گرديد. علي (ع) وصي و جانشين و امامي است كه بارها پيامبر (ص) او را جانشين خود و در حكم هارون نسبت به موسي (ع) معرفي ميفرمود و فرزنداني كه از صلب علي (ع) و بطن پاك فاطمه زهرا (س) به وجود آمدند و آخر آنها به حضرت مهدي موعود (عج) ختم ميشود همه معصوم و از رجس و گناه بدورند. اولاد ديگر از اين شجره طيبه نيز بسيارند و در همه جا و همه وقت منشا خير و بركت و فضل و فضيلت بوده و هستند.

زنان پيامبر

پيامبر اكرم (ص) در طول عمر نه زن داشته است و اين امر زاييده اوضاع و احوال جامعه آن روز و موقعيت شخصي آن حضرت بوده است. پيش از اسلام تعدد زوجات به نحو گسترده و نامحدودي در ميان اقوام مختلف رواج داشته است. بعدها اسلام تا چهار زن را اجازه داد، آن هم به شرط برقراري عدالت بين آنان. ميدانيم كه پيامبر (ص) تا 25 سالگي زن نگرفت و در 25 سالگي با خديجه (س) كه 15 سال از پيامبر (ص) بزرگتر بود ازدواج كرد و در حدود 25 سال تنها با خديجه بود. پس از فوت خديجه (س) با زن بيوه ديگري به نام سوده ازدواج كرد. سپس با عايشه ازدواج فرمود. زنان ديگري كه پيغمبر (ص) گرفت، به غير از سوده، همه بعد از عايشه بودند و همه اينها بيوه زن و بزرگسال بودند. پيامبر حق و عدالت و نوبت را درباره آنها كاملا رعايت ميفرمود و با همه به مهرباني رفتار ميكرد. زناني كه پيغمبر اكرم (ص) ميگرفت، يا از بيوه زناني بودند بي سرپرست كه شوهرشان در جنگ شهيد شده بودند، يا از اسيران جنگي بودند كه در خانه پيغمبر (ص) با نهايت احترام زندگي ميكردند. ازدواجهاي پيغمبر (ص) عموما و بخصوص در ده سال آخر عمر، جنبه اجتماعي و تحبيب قلوب داشته است و خويشاوندي با قبيلهها براي پيوند داشتن با كساني كه مسلمان شدن آنها موجب تقويت اسلام و مسلمين بوده است. برخلاف آنچه برخي از دشمنان اسلام يا مستشرقين خارجي گفتهاند، به هيچ وجه نظر پيامبر (ص)، مسائل جنسي و لذت جويي نبوده است - بخصوص كه پيامبر اكرم (ص) بنابر آنچه در قرآن آمده است، يك ثلث و گاهي دو ثلث از شب را به عبادت و تلاوت قرآن ميگذراند - و روزها نيز در مسائل اجتماعي و جنگها اشتغالات فراوان داشته است، و اين ازدواجها در سن جواني نبوده است.