وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 134

سختی ها، گرفتاری ها، یک انتهایی دارد. یک حدی دارد.

در بین عوام هم وقتی می گویند: فلانی بیمار شده است، می گویند: باید این بیماری دوران خودش را بگذراند. بد مستی خودش را بکند، زمان خودش را طی کند، تا خوب شود. مثل سربالایی است، تا به اوج سربالایی نرسی، از سرازیری خبری نیست. باید تا آخر بروی. بعد سرازیر می شوی.

یعنی اگر یک موقع بلا، گرفتاری، پیچ و خم، سربالایی، مشکلات شما را گرفت، این یک انتهایی دارد. تا آخر خط مقاومت کن تا بگذرد.

اگر دیدی امواج بلا آمد، سر خود را پایین بیاور. یعنی تسلیم بشو، بگو ما تسلیم هستیم. هرچه می خواهی بکن!

اگر یک پهلوان قدرتمند می خواهد پشت شما را به خاک بمالد، وقتی مقاومت می کنی دردت می گیرد. امّا اگر خود را رها کنی و راحت بخوابی، کاری با تو ندارد. بگو ما زمین خورده و نوکر شما هستیم، تمام شد! اصلاً گاهی بلا همان موقع می رود.

سوز و ساز

حاج آقا دولابی یک حرف پخته ای می زدند. فرمودند: دوای سوز ساز است. بسوز و بساز.

امْشِ بِدَائِکَ مَا مَشَی بِکَ؛(1) چندان که بیماری ات با تو بسازد، تو نیز با آن بساز و تحملش کن.