وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 135

دوای سوز ساز است. وقتی سازش کردی، آن سوز از بین می رود. می خواهی من را زمین بزنی؟ زمین می خورم. تمام شد. خواسته شما پیاده شد. دیگر چه می گویی؟

خدا می خواهد با بعضی کلنجار برود. می خواهد ما را خاکمال کند. می خواهد آبروی ما را ببرد. خوب ببرد. یعنی به هر چیزی که تن دادی، آن را باطل کرده ای. چون مقاومت می کنی، به تو فشار می آید. لجاجت نکن. تسلیم شو. خدا چیزی می خواهد و شما چیز دیگری. اینجاست که دعوا می شود. امّا اگر بگویی: هر چه شما می گویید! کار تمام است.

رهایی از خصومت ها

وقتی انسان یک سر و گردن خود را بالاتر می گیرد، دعواها شروع می شود. وقتی شما بگویی: خانم، هر چه شما می گویی! همه مشکلات حل می شود.

چندی قبل، در یک مجلسی بحث من درباره اخلاق بود. بحث این بود که در خانواده مهربان و خوب باشیم، با هم یکی بشویم، یگانه بشویم. اگر «من»ها را کنار بگذاریم، راحت می شویم. این من گفتن انسان را تنگ و کوچک می کند. او را به قفس می فرستد.

می گفتم: یک چهارچوب هایی برای خودمان درست کرده ایم. اصلاً حاضر نیستیم آن را به هم بزنیم. این «من» را «ما» بکنیم، «ما» را «او» بکنیم. هر چه او می خواهد، هرچه او بگوید. می دانید انسان چقدر بزرگ می شود؟!