وسعت دل: شرح صدر در سیره پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صفحه 58

عصبانی نشوند، غضب نکنند، زیرمجموعه خود را ببخشند، خدا می گوید من هم می بخشم. چون حقّ این هاست.

اگر شاگردان کلاسی آن قدر شلوغ کردند که حال معلّم بد شد، حال مدیر و ناظم بد شد، حتماً بدانید اوضاع به هم می ریزد. ولیّ خدا اگر غضب کند، حتماً بیرون منعکس می شود و یک پیشامدی می شود.

یک مادری می گفت: بچّه من، مرا خیلی عصبانی کرد. گفتم: خدایا، من دلم شکست، یک بلایی بفرست! گفت: رفت بیرون و با ماشین تصادف کرد و استخوان او شکست. چقدر خسارت دید!

این آشی که ریختی باید پای آن بنشینی و بخوری! نفرین نکن. بگو: خدایا، او را هدایت کن! خدایا، دست او را بگیر!

انسان های بزرگ و دارای شرح صدر، تحمّل آن ها در مصائب، بلاها، سختی ها، مشکلات زیاد است. اگر کسی حرف نامربوطی زد، به او توجه نمی کنند.

رفتار امیرالمؤمنین علیه السلام در برابر دشنام دیگران

امیرالمؤمنین علیه السلام بسیار به این شعر تمثل می جستند:

وَ لَقَدْ أَمُ_رُّ عَلَی اللَّئِیمِ یَسُبُّنِیفَمَضَیْتُ ثَمَّهَ قُلْتَ لا یَعْنِینِی(1)

حضرت امیر علیه السلام می فرماید: من از کوچه می رفتم، یک آدم لئیم و پستی مرا دشنام می داد و نفرین می کرد. من هم از آنجا گذشتم و پیش خود گفتم: منظورش من نیستم. نفرمود: من امام هستم، سبّ به من