سلمان فارسی صفحه 74

پس ابوموسی به عمر نامه ای نوشت و زیاد را با آن نامه نزد عمر گسیل داشت ، زیاد آن قدر با عمر سخن گفت و او را از پیدایش تفرقه بین مردم بیم داد تا عمر را از راءی و نظرش بازگردانید و فرمانش را پس گرفت . زیاد به عمر گفت : ((تو که با این خانواده ( اهل بیت پیامبر - صلی الله علیه و آله

- دشمنی کرده ای چه تاءمین و تضمینی داری از این که مردم به سوی علی برانگیخته شود و او توسط آنها علیه تو قیام کند و ملک و حکومت از میان برود ؟ ))آنگاه عمر از نظر خود بازگشت .

سپس معاویه در نامه خود علت اتخاذ چنین تصمیمی توسط عمر را متذکر می شود که امور مهمی بوده اند و شایسته است پژوهشگران بدانها وقوف یابند . همچنین در این نامه ، معاویه به زیاد می گوید :

((ای برادر من ! اگر تو عمر را از انجام آن کار باز نمی داشتی سنت او جاری می گشت و خدا آنها را قطع و قمع می کرد و ریشه شان را می کند و آنگاه خلفای پس از او آن روش را ادامه می دادند تا این که احدی از آنها و نه حتی تارمویی و نه تکه ناخنی از آنها بر جای نماند . . . ))(261)

11 - اوامر و مقررات طاقت فرسا : در نامه مشارالیه که معاویه به زیاد بن ابیه نوشته دستورات و مقررات ذیل آمده است : ((به موالی و کسانی که از عجم اسلام آورده اند نظر افکن و مطابق سنت عمر بن خطاب با آنها رفتار کن که ذلت و خواری آنها در این است :

عرب از آنها زن به همسری بگیرد و آنها از عرب ارث نبرند .

مقرری و ارزاقشان را اندک بدهی .

در جنگها جلو انداخته شوند تا راه را همواره کنند و درختها را قطع کنند .

احدی از آنها در نمازی بر عرب امامت نکند .

در